قال بعض العارفين: اذا استوت سريرة الرجل، و علانيته: فذلك النصف، و إن كانت سريرته احسن من علانيته، فذلك الفضل و إن كانت علانيته احسن من سريرته فذلك الهلاك.

(و قد قيل في ذلك)

اذا السر و الاعلان في المؤمن استوى # فقد عز في الدارين و استوجب الثنا

و ان فضل الاعلان سرا فماله # على سعيه فضلا سوى الكدو العنا

(شعر) :

صيد جوئي بدشت دام نهاد # آهوى وحشيش بدام افتاد

بست پايش چه بود در دل وى # كه برد زنده تا نواحي حي‌

تا نهاده ز دشت پا بيرون # شد دچار وى از قضا مجنون‌

ديد آن پاى بسته آهو را # از دل خسته خواست آهو را

گفتش اين صيد را چه آزارى # دست و پا بسته‌اش چرا داري‌

او بصورت مشابه ليلى است # گر بليلى به بخشيش اولى است‌

نرگسش را نداده سرمه جلى # ورنه بودي بعينه او ليلى‌

گردنش را نسوده عقد گهر # ورنه ليلى بدي همه يكسر

خواند از شوق يار فرزانه # صد ازينسان فسون و افسانه‌

رام شد صيد پيشه ز افسونش # داد رشته بدست مجنونش‌

دست خود طوق گردن او ساخت # بزيان تفقدش بنواخت‌

بوسه بر چشم و گردن او داد # رشته از دست پاى او بگشاد

گفت رو رو فداى ليلى باش # همچو من در دعاي ليلى باش‌

لاله مييخور بجاي خار و گياه # وز خدا سرخ روئيش مى‌خواه‌

سبزه مى‌خور بگرد چشمه و جوي # بهر سرسبزيش دعا مى‌گوى‌

تا ز ليلى بود تو را بوئي # كم مباد از وجود تو موئي‌

شاد زي از عنايت مولى # در حماي حمايت ليلى‌

(سعدى)

سالهاى بر تو بگذرد كه گذر # نكني سوي تربت پدرت‌