الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٩٩

في الكافي عن الصادق (ع) حديث طويل: لما اخرج ذرية آدم من ظهره ليأخذ عليهم الميثاق، نظر آدم إلى ذريته، و هم ذر، قد ملئوا السماء.

و في حديث آخر، أنّ أبا بصير سأله كيف أجابوا و هم ذر؟قال: جعل فيهم ما إذا سألهم أجابوه، يعني الميثاق.

المثنوي المعنوي‌

آهوئى را كرد صيادى شكار # اندر آخر كردش آن بى‌زينهار

در ميان آخر پر از خران # حبس آهو كرد چون استمگران‌

آهو از وحشت بهر سو مى‌گريخت # او به پيش آن خران شب كاه ريخت‌

از مجاعت و اشتها هر گاو و خر # گاه ميخوردند همچون نيشكر

گاه آهو مى‌رميد از سو بسو # كه ز دود و گرد گه مى‌تافت رو

هركه را با ضد وى بگماشتند # آن عقوبت را چو مرگ انگاشتند

زين بدن اندر عذابى سر بسر # مرغ روحت بسته با حبس دگر

روح باز است و طبايع زاغها # دارد از زاغان تن او داغها

او بمانده در ميانشان خار و زار # همچو بو بكرى ميان سبزوار [١]

حد ندارد اين سخن و آهوى ما # ميگريزد اندر آخور جابجا

آن خرك از طعمه و از خوردن بماند # پس برسم دعوت آهو را بخواند

سر بجنبانيد سيرم اى فلان # اشتهايم نيست هستم ناتوان‌

گفت مى‌دانم كه نازى ميكنى # يا ز ناموس احترازى ميكنى‌

گفت آهو با خر اين طعمهء تو است # ز انكه اجزاى تو زين زندهء تو است‌

من اليف مرغزارى بوده‌ام # در ظلال و روضه‌ها آسوده‌ام‌

گر قضا انداخت ما را در عذاب # كى رود آن خوى و طبع مستطاب‌

گر گدا گشتم گدارو كى شوم # ور لباسم كهنه گردد من نوم‌

[١] بوبكرى: إشارة بقصهء محمد شاه خوارزم است كه پس از فتح شهر سبزوار؛ فرمان قتل داد و مردم امان خواستند، او قبول ننمود، و گفت بايد يك نفر ابو بكر نامى را بياوريد و او خواهش كند تا خواهش او را قبول كنم، و هرچه تفحص نمودند ابو بكر نامى در آن شهر پيدا نشد مگر يك نفر مريض الحال كه در يك خرابه افتاده بود و او را با آب و تاب بحضور شاه آوردند الى آخر القصة التي نقلها في المثنوي في تمثيل: الإسلام غريب، و سيعود غريبا فراجع.