الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٨٦

گر شود ذرات عالم پيچ پيچ # با قضاى آسمان هيچند هيچ‌

چون قضا بيرون كند از چرخ سر # عاقلان كردند جمله كور و كر

قبهء بر خاستى گر از حباب # آخر اين خيمه است بس واهى طناب‌

اين جهان و اهل آن بى‌حاصل‌اند # هردو اندر بى‌وفائى يكدل‌اند

زادهء دنيا چو دنيا بى‌وفاست # گرچه رو آرد بتو آن رو قفاست‌

نفس بد عهد است زان رو كشتنى است # او دنى و قبله گاه او دنى است‌

نفسها را لايق است اين انجمن # مرده را در خور بود گور و كفن‌

نفس اگرچه زير كست و خورده دان # قبله‌اش دنيا است او را مرده دان‌

اين هنرهاى دقيق و قال و قيل # قوم فرعونند أجل چون آب نيل‌

سحرهاى ساحران آن جمله را # مرك چوبى دان كه آن شد اژدها

جادوئيها را همه يك لقمه كرد # يك جهان پر شب بدان را روز خورد

نور از آن خوردن نشد افزون و بيش # بل همان نور است كان بوده است پيش‌

هست افزونى او را بى‌دليل # كو بود حادث بعلت‌ها عليل‌

چون ز ايجاد جهان افزون نشد # آنچه اول او نبود اكنون نشد

في الاستيناس بالكتب‌

انيس كنج تنهائى كتابست # فروغ صبح دانائى كتابست‌

بود بى‌مزد و منت اوستادى # ز دانش بخشدت هردم گشادى‌

نديمى مغزدارى پوست پوشى # بسر كار گويائى خموشى‌

درونش همچو غنچه از ورق پر # بقيمت هر ورق زان يك طبق زر

عمارت كرده از رنگين اديمست # دو صد گل پيرهن در وى مقيم است‌

همه مشكين غزالان توى بر توى # ز بس رقت نهاده روى بر روى‌

ز يكرنگى همه يكروى و هم پشت # كه ننهد هيچ‌كس بر حرفش انگشت‌

گهى اسرار قرآن باز گويند # كه از قول پيمبر راز گويند

گهى باشند چون صافى درونان # بانوار حقايق رهنمونان‌

گهى آرند از طى عبارت # بحكمتهاى يونانى اشارت‌

گهى از رفتگان تاريخ خوانند # كه از آينده اخبارت رسانند

گهى ريزند از درياى اشعار # بجيب عقل گوهرهاى اسرار

بهر يك زين مقاصد چون دهى گوش # كنى از مقصد اصلى فراموش‌