و سعيي، فإن لم ترحمني فمن يرحم في القبر وحشتي، و من ينطق لساني اذا خلوت بعملي؛ و ساءلتني عما انت أعلم به مني، فإن قلت نعم، فأين المهرب عن عدلك و ان قلت لم افعل قلت:

أ لم اكن الشاهد عليك فعفوك عفوك يا مولاي قبل سرابيل القطران، عفوك عفوك يا مولاي قبل ان تغل الأيدي الى الأعناق، يا ارحم الراحمين و خير الغافرين.

(خواجه حافظ)

هاتفي از گوشهء ميخانه دوش # گفت ببخشند گنه مى بنوش‌

عفو الهي بكند كار خويش # مژدهء رحمت برساند سروش‌

اين خرد خام به ميخانه بر # تا مى لعل آوردش خون بجوش‌

گرچه وصالش نه بكوشش دهند # آن‌قدر اي دل كه تواني بكوش‌

رندي حافظ نه گناهيست صعب # با كرم پادشه جرم‌پوش‌

ترا چنانكه توئى هر نظر كجا بيند # بقدر بينش خود هركسي كند ادراك‌

اي در اين خوابگه بي خبران # بي خبر خفته چو كوران و كران‌

سر برآور كه در اين پرده‌سراى # ميرسد بانگ سرود از همه جاي‌

بلبل از منبر گل نغمه‌نواز # قمري از سر و سهى زمزمه ساز

بانگ برداشته مرغ سحري # كرده بر خفته دلان نوحه‌گرى‌

چرخ در گردش از اين بانگ و نوا # كوه در رقص از اين صوت و صدا

هيچ از جاي نمى‌خيزى تو # اللّه اللّه چه گران خيزي تو

ساعتي ترك گران‌جانى كن # شوق را سلسله جنباني كن‌

بگسل از پاى خود اين لنگر گل # گام زن شو بسوى كشور دل‌

آستين بر سر عالم افشان # دامن از طينت آدم افشان‌

سنگ بر شيشه ناموس انداز # چاك در خرقهء سالوس انداز

همه ذرت جهان در رقصند # رو نهاده بكمال از نقصند

تو هم از نقص قدم نه بكمال # دامن افشان ز سر جاه و جلال‌

خواب بگذار كه بي خوابي به # ديده را سرمه‌ء بى‌خوابى ده‌

اصبر على كيد الحسود # فإن صبرك قاتله‌

يكفيك منه انه # حي تذوب مفاصله‌

كالنار تأكل بعضها # ان لم تجد ما تأكله‌

(لبعضهم الشريف الرضي)

حذفت فضول النفس حتى رددتها # إلى دون ما يرضى به المتعنف‌