الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٢٢١

نكوئى با بدان كردن وبال است # نداند اين سخن جز هوشمندان‌

ز بهر آنكه با گرگان نكوئى # ستمكارى بود بر گوسفندان‌

(ابن المعتز)

يا سيدي قد عثرت خذ بيدي # و لا تدعني و لا تقل تعسا

و اعف فان عدت فاعف ثانية # فقد يداوي الطبيب من نكسا

رضيت من الدنيا بقوت و شملة # و شربة ماء كوزها متكسر

فقل لبني الدنيا اعزلوا من اردتم # و ولوا و خلوني من البعد انظر

في النصيحة من كلام الشيخ في مخزن الاسرار:

در سر كاري كه درآئي نخست # رخنه بيرون شدنش كن درست‌

تا نكنى جاي قدم استوار # پاى منه در طلب هيچ كار

چاره دين ساز كه دنيات هست # تا مگر آن نيز بيارى بدست‌

اى كه ز امروز نه‌اى شرمسار # آخر از آن روز يكى شرم‌دار

قلب مشو تا نشوى وقت كار # هم ز خود و هم ز خدا شرمسار

مست چه خسبي كه كمين كرده‌اند # كارشناسان نه چنين كرده‌اند

چون تو خجل‌وار بر آرى نفس # فضل كند رحمت فريادرس‌

خويشتن‌آراى مشو چون بهار # تا نكند در تو طمع روزگار

و مما ينخرط في هذا السلك قوله من هفت پيكر:

عيب جوانى نپذيرفته‌اند # پيرى و صد عيب چنين گفته‌اند

فارغي از قدر جواني كه چيست # رو كه برين غفلت بايد گريست‌

شاهد باغ است درخت جوان # پير شود بشكندش باغبان‌

شاخ تر از بهر گل نوبر است # هيزم خشك از پى خاكستر است‌

عهد جواني بسر آمد مخسب # روز شد اينك سحر آمد مخسب‌

(و من كلامه في خسر و شيرين)

ترا حرفي بصد تزوير در مشت # منه بر حرف كس بيهوده انگشت‌

سخن در تندرستى تن درست است # كه در سستى همه تدبير سست است‌