الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٢١٤

با تو ترسم نكند شاهد روحاني روى # كالتماس تو بجز راحت جسماني نيست‌

آخرى نيست تمناى سر و سامان را # سر و سامان به ازين بيسر و ساماني نيست‌

آنكه را خيمه بصحراى قناعت زده‌اند # گر جهان جمله بلرزد غم ويرانى نيست‌

افسرده بهار شادمانى بي تو # پژمرده نهال كامرانى بي تو

چشمم همه دم بخون‌فشانى بي تو # حاصل كه حرام زندگانى بي تو

ميوهء وصلت بما كمتر رسد # زانكه بر شاخ بلندى بستهء

عاشقاني را كه در دام تواند # كشتهء چندي و چندي بستهء

از سر كوى تو شبها ره صحرا گيرم # تا بنالم بمراد دل غمناك آنجا

قال كاتب الاحرف قد سبقه الى هذا المعنى المجنون حيث قال:

و اخرج من بين البيوت لعلني # احدث عنك النفس يا ليل خاليا

اى دل علم بملك قناعت بلند كن # چشم خرد ز ننگ جهان بى‌گزند كن‌

تا چند زاغ مزبله لختى هماى باش # خود را به نانمودن خود ارجمند كن‌

دشمن اگر ز پستى همت لگد زند # تو خاك راه او شو و همت بلند كن‌

در خلوت رضا ز سوى اللّه روزه گير # ابليس را بسلسلهء شرع بند كن‌

اين آشيان چو ملك كسى نيست و عارضي است # خسرو برو تو هيچ‌كسى را پسند كن‌

من از تو گشتم و يعقوب ز يوسف # در هيچ زمان مهر و وفا ننگ نبوده است‌

شوق برون ز حد بصبوري قرار يافت # آخر ميان ما و تو دوري قرار يافت‌