الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ٢١٣
له: أ تأذن لي ان اتكلم؟قال قل، فقلت له: انما يبقى لك ذكر اذا ابقيت لآدم ذرية، و اما اذا كنت على ما انت عليه، فحقيق ان ينقطع نوع البشر، فحينئذ من ينتشر ذكرك؟قال:
فغضب، فانتفخت أوداجه حتى خفت ان يهم بقتلي.
يقرب من هذه الحكاية بوجه، ما يحكى عن بعض الامراء انه نزل بقرية، فصاح ديك من ديوكها اول الليل، فتشأم به الامير، فامر بذبح جميع ديكة القرية، فذبحت ثم لما عزم على النوم. قال لخادمه: اذا صاحت الديكة، فنبهني فقال: ايها الامير انك لم تبق من الديكة واحدا فاي ديك يصيح لانبهك عند صياحه.
با همه خلق جهان گرچه از آن # بيشتر گمره و كمتر برهند
تو چنان زي كه بميرى برهى # نه چنان زي كه بميرى برهند
با ما جانا تو دوستي يكدله كن # مهر دگران اگر تواني يله كن
يك روز باخلاص بيا بر در ما # گر كار تو از ما نگشايد گله كن
(سعدي)
اگر لذت ترك لذت بدانى # دگر لذت نفس لذت نخوانى
هزاران در از خلق بر خود ببندي # گرت باز باشد در آسمانى
تو اين صورت خود چنان مىپرستي # كه تا زنده ره بمعنى ندانى
سفرهاى علوي كند مرغ جانت # گر از چنبر آز بازش رهاني
و ليكن ترا صبر عنقا نباشد # كه در دام شهوت بگنجشك ماني
چنان مىروى ساكن و خواب در سر # كه ميترسم از كاروان باز ماني
وصيت همين است جان برادر # كه اوقات ضايع مكن تا تواني
همه عمر تلخى كشيده است سعدي # كه نامش برآمد بشيرين زباني
(و له ايضا)
ايها الناس جهان جاي تنآسائى نيست # مرد دانا بجهان داشتن ارزانى نيست
حذر از پيروى نفس كه در راه خدا # مردمافكن مردافكنتر از اين غول بيابانى نيست
عالم و عابد و صوفي همه طفلان رهاند # مردا گر هست بجز عالم رباني نيست