الكشكول - الشيخ البهائي - الصفحة ١٣٥
فقلت له اهلا و سهلا و مرحبا # رشدت و لم اقعد إليه اسائله
و قمت الى برك [١] هجان اعده # لوجبة حق بازل انا فاعله
بأبيض خطت نعله حيث ادركت # من الأرض لم تخطل علي حمائله
فخر وظيف [٢] القوم في نصف ساقه # و ذاك عقال لا ينشط عاقله
بذلك اوصاني ابي و بمثله # كذلك أوصاه قديما أوائله
***
در وصل ز انديشه دورى فرياد # در هجر ز درد ناصبورى فرياد
آن را كه قضا ز خيل عشاق نوشت # آزاد ز مسجد است و فارغ ز كنشت
ديوانه عشق را چه هجران چه وصال # از خويش گذشته را چه دوزخ چه بهشت
بىپا و سران دست خونآشامى # مردند بحسرت و غم ناكامى
محنتزدگان وادى عشق ترا # هجران كشد و اجل كشد بدنامى
شيخ أبو سعيد أبو الخير
اي نه دلهء ده دله هر ده يله كن # صراف وجود باش و خود را چله كن
يك صبح بإخلاص بيا بر در ما # گر كام تو بر نيايد آنكه كله كن
اول كه مرا عشق نگارم بر بود # همسايه من ز ناله من نغنود
و اكنون كم شد ناله چو دردم بفزود # آتش چو همه گرفت كم گردد دود
و له
سر رشته حيات كسست و يقين نشد # تا تاروپود كسوت ما از چه رشتهاند
دردا كه نرست اندرين باغ # يك لاله كه نيست بر دلش داغ
آذرى
نوبهاران به كه عزم عشرتآبادى كنيم # بگذريم از بوستان از دوستان يادى كنيم
بلبلان از بوى نوروزى بفرياد آمدند # كم نهايم از بلبلى ما نيز فريادى كنيم
خيمه سلطان گل بر سبزه و صحرا زدند # خيز تا آنجا رويم از دست دل دادى كنيم
دهر بنياد جوانى مىكند ساقى كجا است # موسم عيش است تا ما نيز بنيادى كنيم
آذرى چون آب در زنجير بودن تا بكى # چون صبا يكره هواى سرو آزادى كنيم
[١] البرك جماعة الابل الهجان الناقة اول ما تحمل.
[٢] الوظيف القوي.