إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٧٤ - صحيحه دوم زراره

حكم مسئله چيست؟

امام (ع) فرمودند براى نمازهاى بعد بايد لباس را تطهير كنى امّا نمازى را كه با لباس نجس خواندى، لازم نيست اعاده نمائى سپس زراره، علّت عدم لزوم اعاده را از امام (ع) سؤال كرد و امام (ع) در جواب فرمودند: «لانّك كنت على يقين ...» يعنى تو ابتداء، يقين به طهارت پيدا كردى و بعد در بقاء آن، شك نمودى و نبايد آن يقين به طهارت را به‌وسيله شك، نقض كنى- اين مطلب، همان استصحاب است كه ما درصدد بيان ادلّه آن هستيم-

اكنون مستشكل چنين مى‌گويد كه: استصحاب طهارتى كه مفاد تعليل امام (ع) است، نمى‌تواند علّت عدم وجوب اعاده باشد زيرا مورد و محلّ اعاده، بعد از اتمام نماز بوده به‌عبارت ديگر:

چه زمانى بحث اعاده نماز مطرح شده؟

بعد از اتمام نماز كه زراره متوجّه شد نمازش را با لباس نجس خوانده، بحث اعاده و سؤال از علّت عدم اعاده، مطرح شده بود لذا مستشكل مى‌گويد بعد از آنكه زراره، متوجّه شد نمازش را با لباس نجس خوانده، ديگر او استصحاب طهارت ندارد بلكه يقين به نجاست لباس پيدا كرده و اگر نمازش را اعاده مى‌كرد يقين را به وسيله، شك، نقض نكرده بود بلكه يقين را به يقين، نقض نموده- با يقين به نجاست ثوب چگونه مى‌توان گفت «لا يجب عليه الاعادة»-؟

استصحاب طهارت در شروع، تكميل و ادامه نماز مؤثّر بوده يعنى وقتى او مى‌خواسته مشغول نماز شود، مجوّزى براى دخول نماز، لازم داشته و مجوّز او براى دخول نماز و ادامه نماز، همان استصحاب طهارت بوده و بعد از نماز كه يقين به نجاست ثوب پيدا كرد، استصحاب طهارت نمى‌گويد اعاده نماز لازم نيست و اصلا