ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٩ - باب در بيان چگونگى و احكام نماز بيمار، و مدهوش و بىخبر، و ناتوان و شخصى كه بيمارى شكم داشته باشد، و پير كهن سال، و مانند ايشان

آنچه منقول است كه نمازهاى يكماه را قضا ميكند، و همچنين آنچه مروى است كه نماز سه روز را قضا ميكند، همه اينها صحيح است، لكن جملگى محمول بر استحباب است نه وجوب، و اصل اينست كه قضا بر او نيست.

١٠٤٣- محمّد بن مسلم از امام باقر ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: كسى كه مبتلا به اسهال باشد (يا باصطلاح عاميانه شكم روش داشته باشد، و يا به تعبير بعضى كسى كه مبتلا به ضعف دستگاه گوارشى و معدى باشد و بى‌اختيار از او بادى صادر شود) و در اثناى نماز اين علّت بر او غالب شود، وضو مى‌سازد و باز ميگردد و نماز را از همان جا كه قطع شده ادامه ميدهد.

١٠٤٤- از مرازم بن حكيم ازدى روايت كرده‌اند كه گفت: من چهار ماه بيمار بودم و در اين مدّت نافله نميخواندم، اين موضوع را به امام صادق ٧ عرض كردم، آن حضرت فرمود: قضاى آن بر تو لازم نيست، همانا وضع بيمار مانند شخص تندرست نيست. و هر چه از امراض و بلاها را كه خداوند تعالى بر چنين شخصى وارد سازد، پس خداوند خود اولى به قبول عذر است.

١٠٤٥- على بن جعفر از برادر خود موسى بن جعفر عليهما السّلام سؤال كرد آيا شخص مى‌تواند در حال نماز به ديوار مسجد تكيه دهد، يا وقتى بنماز ايستاده‌