ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٨ - باب در بيان چگونگى و احكام نماز بيمار، و مدهوش و بىخبر، و ناتوان و شخصى كه بيمارى شكم داشته باشد، و پير كهن سال، و مانند ايشان

١٠٤٠- حلبى از امام صادق ٧ در باره شخص بيمار سؤال كرد:

بيمارى كه بيهوش بود، آيا نمازهايش را كه در حالت اغماء كرده يا از او فوت شده قضاء ميكند؟ آن حضرت فرمود: خير قضا نميكند مگر نمازى را كه در وقت آن بهوش آمده است.

١٠٤١- أيوب بن نوح به امام هادى ٧ عريضه نوشت و از آن حضرت سؤال كرد در باره كسى كه يك روز يا بيشتر در حالت بيهوشى بسر برده آيا نمازهائى را كه از او فوت شده قضا مى‌كند يا نه؟ آن حضرت در پاسخ او نوشت: قضا نميكند نه روزه‌اش را و نه نمازهايش را.

١٠٤٢- و علىّ بن مهزيار نيز در باره همين مسأله از آن حضرت سؤال كرد و آن حضرت در پاسخ فرمود: شخص مغمى عليه نه روزه را قضا مى‌كند و نه نماز را، و نيز در تمامى مواردى كه خداوند عارضه‌اى را بر بنده مسلط ساخته و او را بى‌اراده و اختيار گردانيده خود به پذيرفتن عذر او سزاوارتر از هر كسى است. (يعنى در مواردى كه خداوند متعال علّتى را بر بنده‌اى عارض ساخته و به سبب آن عارضه بنده از انجام تكليف عاجز باشد خداوند خود سزاوارتر از هر كس ديگرى است كه او را از اداى تكليف معاف دارد).

و أما اخبارى كه در مورد مغمى عليه (بيهوش و بى‌اراده) روايت كرده‌اند و اشاره و اشعار دارد بر اينكه همه نمازهائى را كه از او فوت شده بايد قضا كند، و نيز