ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٦ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

١٢١٠- حسين بن عبد اللَّه ارجانى از آن حضرت روايت كرده كه فرمود: هر كس در مسجد خود نماز كند به مسجدى از مساجد اهل سنت يا مخالفين درآيد و با ايشان نيز از روى تقيّه نماز گزارد، وقتى از مسجد بيرون آيد همه حسناتى كه در صورت صحّت و مقبول بودن براى آن نمازها مقدّر بوده با خود همراه خواهد آورد يا از تمامى آن ثوابها برخوردار خواهد بود.

١٢١١- عبد اللَّه بن سنان از آن حضرت روايت كرده است كه فرمود: هيچ بنده‌اى نيست كه در وقت مقرّر نماز كند و از نماز فارغ شود، آنگاه بمسجد مخالفين و اهل سنّت رفته و با ايشان نيز نماز كند در حالى كه وضو داشته باشد مگر اينكه خداوند متعال بيست و پنج درجه كه ثواب بيست و پنج نماز منفرد باشد براى او در نامه عملش منظور فرمايد (منظور اينست كه از روى تقيّه با ايشان نماز كند و نافله بخواند).

١٢١٢- و باز روايت كرده‌اند كه عبد اللَّه بن سنان به آن حضرت ٧ گفت: بر در خانه من مسجدى است و جماعتى از مخالفان كه با اهل بيت عليهم السّلام يا شيعيان دشمنى مى‌ورزند در آن مسجد گرد مى‌آيند و نماز عصر را نزديك بغروب (چنان كه مذهب أبو حنيفه است) بجا مى‌آورند، و من نماز عصر را در اوّل وقت ميخوانم، آنگاه از خانه بيرون ميروم و باز با ايشان نيز از روى تقيّه نماز ميكنم، اين كار چگونه است؟ آن حضرت فرمود: آيا خشنود نمى‌شوى از اينكه ثواب بيست و چهار نماز برايت منظور گردد؟ (يعنى ثواب بيست و چهار نماز، كه با اصل بيست و پنج نماز مى‌شود و