ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٧٥ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

بپايان ببرد، يا بخاطرش برسد كه جنب بوده، يا وضو نداشته است و مؤيّد اين مطلب حديث ذيل است:

١٢٠٨- و آن خبريست كه جميل بن درّاج از زراره و او از امام باقر يا صادق عليهما السّلام روايت كرده كه گفت: از آن حضرت (امام باقر يا امام صادق عليهما السّلام) سؤال كردم از پيشنمازى كه دو ركعت از نماز را با مردم بخواند بعد به مردم اطّلاع دهد و گويد كه وضو نداشته است، در اين صورت حكم چيست؟ امام فرمود: آن جماعت خود نمازشان را تمام مى‌كنند همانا ضمانتى بر عهد امام نيست (كه حتما از او حدثى سر نزند يا فراموشى او را دست ندهد).

مؤلّف- رحمه اللَّه- ميگويد: حجّتهاى الهى و ائمّه معصومين عليهم السّلام بسيار برتر و بلند مرتبه‌تر از آن هستند كه اخبارشان با هم اختلاف داشته باشد، مگر بسبب اختلاف احوال- يعنى خبرى كه متضمّن حكمى در حال خاصّى است، در صورتى كه آن حال در جاى ديگر تغيير پيدا كند حكم نيز به تبع حال اخير ديگرگون شود-.

١٢٠٩- أبو المغرا حميد بن مثنّى گويد: نزد امام صادق ٧ بودم كه حفص كلبى از آن حضرت سؤال كرد: گاه كه پشت سر امام جماعت نماز مى‌كنم (هنگام شنيدن آيات رحمت) دعا ميكنم و نيز بخدا پناه ميبرم (در وقتى كه امام آيات عذاب الهى را ميخواند) اين كار جايز است؟ آن حضرت فرمود: آرى دعا بخوان، طلب رحمت و استعاذه كن.