ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٦٨ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

آن حضرت فرمود: امام را شايسته نيست هر گاه محدث شود يا حدثى از او سر بزند كسى را پيش اندازد مگر آن كس را كه اقامه امام را درك كرده باشد. و هر گاه مسبوقى را كه يك ركعت دير رسيده پيش اندازد، عبد اللَّه بن سنان از آن حضرت روايت كرده كه در اين مورد فرمود: چنين شخصى وقتى نماز را با آنان به پايان رسانيد از دست راست و دست چپ ايماء و اشاره مى‌كند كه شما نمازتان تمام شده برخيزيد، آنگاه خود بايد آنچه از نماز را كه دير رسيده و از دست داده بجا آورد.

١١٩٥- جميل بن درّاج از آن حضرت روايت كرده است در اين مورد كه:

شخصى بدون وضو امامت گروهى كند و وقتى متوجّه شد از نماز خارج شود و مرد ديگرى را بجاى خود پيش اندازد و اين شخص اخير نداند امام قبلى چقدر از نماز را خوانده (و از كجا بايد ادامه دهد) تكليف او چيست؟ آن حضرت فرمود: كسانى كه پشت سر او هستند (مأمومين) او را متوجّه مى‌سازند و با اشاره به او مى‌فهمانند.

١١٩٦- زرارة به امام باقر ٧ عرض كرد: شخصى داخل در نماز گروهى شد و قصد نماز نداشت و امام آن قومى را حدثى سر زد، پس دست آن مرد را گرفته و او را بجاى خود پيش انداخت، و آن مرد با مردم نماز خواند، آيا نماز مردم كه با او به جماعت خوانده‌اند صحيح است در حالى كه او قصد نماز نداشته است؟

آن حضرت فرمود: سزاوار نيست كسى كه قصد نماز ندارد داخل در نماز جماعتى شود، بلكه شايسته آن است كه قصد نماز كند، اگر چه پيشتر نماز كرده باشد، كه البتّه نماز