ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٦ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

ركعت باقيمانده را بجا مى‌آورد، كه در آن قراءت نمى‌كند و تنها تسبيح و ذكر لا إله إلّا اللَّه و دعا ميخواند، زيرا در اين دو ركعت (دو ركعت آخر نمازهاى چهار ركعتى) قرائت نيست. و اگر يك ركعت را با امام دريابد، در آن يك ركعت پشت سر امام قراءت مى‌كند و حمد را ميخواند، و چون امام سلام داد او برميخيزد و سوره فاتحه (الحمد) را ميخواند، آنگاه مى‌نشيند و تشهّد را بجا مى‌آورد، بعد برميخيزد و آن دو ركعتى را كه در آن قراءت (الحمد) نيست ميخواند.

١١٦٤- و عبيد اللَّه بن علىّ حلبىّ از زراره و او از امام صادق ٧ روايت كرده، گويد: از آن حضرت سؤال كردم هر گاه شخص پشت سر امام نماز كند و امام تشهّد آخر را طولانى سازد او چه مى‌تواند بكند؟ فرمود: اگر بخواهد سلام نماز را ميدهد و از پى حاجت و كار خود ميرود.

١١٦٥- و اسحاق بن عمّار از آن حضرت سؤال كرد و گفت: گاه پيش مى‌آيد كه داخل مسجد ميشوم و امام بركوع رفته من نيز با او بركوع ميروم و تنها هستم و بسجده ميروم وقتى از سجده‌ها سر برداشتم چه كنم؟ آن حضرت فرمود: برخيز و خود را به صف مأمومين برسان. اگر ايشان ايستاده بودند تو نيز با آنان بايست، و اگر (براى تشهد) نشسته بودند تو نيز با آنان بنشين.