ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٥ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

روايت شده كه از امام صادق ٧ سؤال كردند در مورد قراءت پشت سر امام جماعت؟ و آن حضرت فرمود: هر گاه پشت سر امامى باشى كه او را دوست ميدارى و باو اعتماد دارى يعنى از شيعيان بوده و عادل باشد و فسق ظاهر نداشته باشد، همانا قراءت او از قراءت تو كفايت ميكند، ولى اگر بخواهى مى‌توانى در اخفاتيّه خود قراءت كنى. امّا اگر نماز جهريّه باشد خاموش باش و به قراءت امام گوش فرا ده چنان كه خداوند متعالى فرموده است: گوش دهيد تا مورد رحمت قرار گيريد. شخصى عرض كرد: اگر امام كسى باشد كه باو اعتماد نداشته باشم و بد مذهب يا فاسق باشد، آيا باو اقتدا كنم؟ و خود قراءت كنم؟ آن حضرت فرمود كه پيش از او نماز خود را بجاى آر يا بعد از او نماز كن- تا آخر حديث».

١١٦٢- بكر بن محمّد أزدى از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: من دوست نميدارم كه شخص در نمازى كه قراءت را در آن بلند نمى‌خوانند (يعنى نمازهاى اخفاتيّه) پشت سر امام نماز كند و مانند درازگوش خاموش و بى‌صدا ايستاده باشد، راوى گويد: عرض كردم: فدايت گردم پس چه بكند؟

فرمود: تسبيح بگويد.

١١٦٣- عمر بن اذينه از زرارة و او از امام باقر ٧ روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: هر گاه مأموم به بعضى از نماز برسد و بخشى از آن را از دست بدهد و امام عادل باشد و بتوان بر او اعتماد كرد آنچه را درمى‌يابد اوّل نماز خود حساب مى‌كند در اين صورت اگر دو ركعت از نماز ظهر يا عصر يا عشا را دريابد و دو ركعت از او (مأموم) فوت شده باشد، در آن دو ركعتى كه پشت سر امام دريافته نزد خود و از براى خويش الحمد را ميخواند، و چون امام سلام داد او برميخيزد و دو