ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٣ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

١١٥٧- حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: هر گاه پشت سر امامى كه به او اقتدا كرده‌اى نماز كنى در عقب او خود قراءت مكن، خواه قراءت امام را بشنوى (كه نماز جهريّه باشد) و خواه نشنوى (كه اخفاتيّه باشد) مگر آنكه نماز جهريّه‌اى باشد و بهيچ وجه صداى امام را نشنوى، در اين صورت خودت قراءت كن.

١١٥٨- و در روايت عبيد بن زراره از آن حضرت منقول است كه فرمود: در نماز جماعت اگر مأموم همهمه (يا صداى نامفهوم) را بشنود حمد و سوره را قراءت نكند.

١١٥٩- زراره از امام باقر ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

هرگز بهيچ وجه در دو ركعت آخر نمازهاى فريضه چهار ركعتى، قراءت (حمد و سوره‌هاى ديگر قرآن) مخوان چه امام باشى و چه نباشى، راوى گويد عرض كردم:

پس چه بگويم در اين دو ركعت؟ فرمود: خواه امام باشى و خواه تنها (چه در جماعت و چه انفراد) سه بار اين تسبيحات را بخوان: «سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله إلّا اللَّه» كه نه ذكر را تمام كرده آنگاه تكبير ميگوئى و بركوع ميروى.

١١٦٠- و هيب بن حفص از ابى بصير و او از امام صادق ٧‌