ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٠ - باب در بيان نماز جماعت و فضيلت آن

از ركوع برخواهد داشت، پس همان جا كه هستى تكبيرة الاحرام بگو و به ركوع برو و چون امام سر برداشت همان جا سجده را بجاى آر، و وقتى امام برخاست آنگاه پيش برو و به صف ملحق شو، و اگر امام نشست تو نيز همان جا بنشين و وقتى برخاست تو نيز برخيز و به صف نمازگزاران ملحق شو.

١١٤٩- و روايت كرده‌اند كه شخص در نماز بدين نحو جلو ميرود كه پاهايش را بزمين ميكشد و كند پيش ميرود، و گام برنميدارد (كه با حالت عادى راه رفتن فرق داشته و منافى حال و وضع نمازگزار نباشد).

١١٥٠- حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود:

هر گاه به امام برسى و او را در حالى كه به ركوع رفته بيابى و پيش از آنكه سر از ركوع بردارد تكبيرة الاحرام بگوئى، آن ركعت را بجماعت دريافته‌اى، ولى اگر پيش از آنكه به ركوع روى، امام سر از ركوع بردارد، آن ركعت از دست تو رفته و فوت شده است.

شرح: « (ظاهرا و بقرينه قسمت اخير روايت، بايد لفظ «به ركوع بروى» پس از «تكبيرة الاحرام بگوئى» از قلم نساخ افتاده باشد، زيرا فرق ميان دو صورت معنونه در روايت كه يكى موجب درك يك ركعت، و ديگرى سبب فوت آن ركعت مى‌شود تنها در بجا نياوردن ركوع از طرف مأموم قبل از سر برداشتن امام از ركوع است)».

١١٥١- أبو اسامه روايت كرده است كه از آن حضرت (امام صادق ٧) سؤال كرده است در مورد شخصى كه به امام برسد و امام در ركوع‌