ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٥ - (باب وجوب تقصير در روزه در سفر)

در آن واجب است و همچنين كسانى را كه تمام بر ايشان واجب مى‌باشد در ضمن ابواب صلاة در اين كتاب ذكر كرده‌ام.

و اما روزه تطوّع- يعنى مستحبّ- در سفر

١٩٨١- پس امام صادق ٧ در باره آن فرموده است: روزه در سفر از جمله اعمال برّ و مشروع نيست.

١٩٨٢- و حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده است كه از آن امام در باره مردى كه در حال روزه داشتن از خانه‌اش به قصد سفر خارج مى‌شود، سؤال كردند، امام فرمود: اگر پيش از آنكه روز به نيمه رسد خارج شده است، مى‌بايد افطار كند، و قضاى آن روز را بجا آورد، و اگر بعد از زوال خارج شده، مى‌بايد روزه‌اش را تمام كند.

١٩٨٣- و علاء از محمّد بن مسلم، از امام صادق ٧ روايت كرده است كه فرمود: چون مرد در ماه رمضان سفر كند، و بعد از نصف روز خارج شود، روزه آن روز را بر عهده دارد، و آن روزه به حساب ماه رمضان منظور مى‌شود، و چون پيش از طلوع فجر به سرزمينى وارد شود، در حالى كه قصد اقامت در آن سرزمين داشته باشد، ميبايد آن روز را روزه بدارد، و اگر بعد از طلوع فجر به آنجا وارد شود، روزه‌اى‌