ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٨٧ - (باب وجوب تقصير در روزه در سفر)

فرمود: اين مرد حقّ ماه رمضان را نشناخته است، زيرا كه او در شب فرصت گسترده‌اى در اختيار داشته، گفت: گفتم: آيا براى او روا نيست كه بخورد، و بياشامد، و تقصير كند؟ فرمود: خداى عزّ و جلّ به آئين رحمت و به منظور فرو كاستن خستگى و رنج و مشقّت سفر، مسافر را رخصت افطار و تقصير داده است، و رخصت مجامعت زنان در راه سفر به هنگام روز در ماه رمضان به او نداده است، و به هنگام مراجعت از سفر قضاى روزه را بر او واجب ساخته، ولى قضاى اتمام نماز را بر او واجب نكرده است و سنّت به قياس در نمى‌آيد- يعنى نماز از جهت قضا با روزه قياس نمى‌شود، چنان كه مجامعت نيز از جهت حلّيّت با اكل و شرب مقايسه نمى‌گردد- و من چون در ماه رمضان سفر كنم غذاى كامل نمى‌خورم، و تا حدّ سيراب شدن آب نمى‌نوشم.

و نهى از جماع براى شخص مسافر نهى كراهت است، نه نهى تحريم.- و در اين نهى جنبه اخلاقى و وجدانى بيشتر از جنبه تشريعى ملحوظ شده است-.

١٩٨٧- و حلبى از امام صادق ٧ روايت كرده و گفته است، كه از آن امام در باره مردى سؤال كردم كه در سفر روزه گرفته است، پس فرمود: اگر مطلع بوده است كه رسول خدا ٦ از آن نهى فرموده پس مى‌بايد قضاى آن را بجا آورد، و اگر از اين نهى اطّلاع نداشته است چيزى بر او نيست.