ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٣٠٣ - علت وجوب زكات

آزاد كردن بردگان، و انفاق در راه خدا و درماندگان در راه سفر، فريضه‌اى از جانب خداست، آيا نظر شما اين است كه به همگى نامبردگان، اگر چه عارف به حق شما نباشند، داده مى‌شود؟ فرمود: امام به همگى ايشان عطا مى‌كند، زيرا كه ايشان به طاعت او معترفند.

زراره گويد، گفتم: پس اگر عارف به حق شما نبوده باشند؟ امام فرمود: اى زراره اگر زكات را به كسانى ميدادند كه عارف بودند، و از غير ايشان بازمى‌داشتند، موردى براى اعطاى زكات يافت نميشد، و همانا كه زكات به افراد غير عارف داده مى‌شود، تا به دين راغب شوند، و در آن استوار بمانند. و اما امروز تو و يارانت آن را جز به افراد عارف ندهيد، و هر كه را از مسلمين يافتيد كه عارف بود به او عطا كنيد و به ساير افراد مردم عطا مكنيد.

سپس فرمود: سهم مربوط به «الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ‌» و سهم مخصوص آزاد كردن بردگان عام است، يعنى هم اصناف كفّار را شامل مى‌شود، و هم اصناف مسلمين را و بقيّه سهام، خاصّ است- يعنى به مردم عارف اختصاص دارد-. (يعنى امامى مذهبان).

راوى گويد: گفتم: اگر افراد عارف يافت نشوند؟

امام فرمود: خداى عزّ و جلّ فريضه‌اى را فرض نميكند كه اهل آن يافت نشوند گفتم: اگر اموال زكات براى ايشان كفايت نكند؟ فرمود: خداى عزّ و جلّ به آن اندازه‌