ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٧٣ - باب دعاهائى كه شخص هنگام بيدار شدن از خواب مىخواند

١٣٩١- ابو عبيده حذّاء از امام محمّد باقر ٧ روايت كرده در مورد تفسير اين آيه كه خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد: «تتجافى جنوبهم عن المضاجع» يعنى:

پهلوهايشان از خوابگاه و بستر جدا و تهى ميماند. آن حضرت فرمود: شايد تو گمان ميكنى مراد اينست كه آن گروه مورد بحث بكلّى نمى‌خفتند؟ عرض كردم: خداوند و رسولش داناترند، حضرت فرمود: اين بدن چنانست كه ناگزير بايد آن را استراحت و آرامش دهى تا روح از آن بيرون رود (يا از حركت و جنب و جوش و دريافتهاى حسّى و تعقّل و امثال آن بيفتد و در ظاهر همچون مردگان باشد) و چون جان از تن بيرون رفت، بدن استراحت مى‌يابد و بعد روح به آن باز ميگردد و چون درون بدن رفت تن آدمى را قوّتى پديد مى‌آيد و نيروى كار مى‌يابد، خداوند متعال آنان را ياد فرموده يا ايشان را در آيه خاطرنشان شما ميسازد و ميفرمايد: پهلوهايشان از خوابگاه تهى شود، و پروردگارشان را گاه از روى بيم و زمانى از سر اميدوارى بخوانند و آيه در باره امير المؤمنين ٧ و پيروان آن حضرت كه از شيعيان ما هستند نازل شده است كه ايشان در آغاز شب مى‌خسبند و چون دو سوّم از شب يا اندكى بيش و كم چندان كه خدا خواهد بگذرد برخيزند و ملتمسانه به پروردگارشان توسّل جويند با حال و اشتياق، و ترس از عذاب، و اميدوارى و چشمداشت بدان چه از ثوابها كه نزد اوست، پس خداوند عزّ و جلّ در كتاب خويش براى پيامبرش آنان را ياد ميكند، و ايشان را از آنچه به آنان عطا ميفرمايد آگاه ميسازد و خبردارشان مى‌كند كه آنان را در جوار