ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٤٤ - باب(نماز خوف و هنگام حمله دشمن و مقابله با او و پيكار با شمشير تن بتن)

١٣٣٣- و نيز آن حضرت فرمود: كسى كه در طلب روزى سوار بر كشتى شود و بر دريا نشيند قناعت كار نبوده است.

باب (نماز خوف و هنگام حمله دشمن و مقابله با او و پيكار با شمشير تن بتن)

١٣٣٤- عبد الرّحمن بن أبى عبد اللَّه از امام صادق ٧ روايت كرده كه آن حضرت فرمود: رسول خدا ٦ در جنگ (غزوه) ذات الرّقاع (كه يكى از غزوات معروف است و در سال چهارم يا پنجم هجرى در غطفان از سرزمين نجد بوقوع پيوست) با اصحاب خود نماز كرد، و آن نماز باين ترتيب بود كه رسول خدا ٦ اصحابش را به دو دسته تقسيم فرمود، يك دسته را براى روياروئى با دشمن فرستاد، و دسته ديگر را به نماز در پشت سر خود نگه داشت، پس آن حضرت تكبير احرام گفت و ايشان نيز تكبير گفتند، و خود به قراءت پرداخت و آنان ساكت ماندند، پس آن حضرت به ركوع رفت و ايشان نيز بركوع رفتند و آن حضرت بسجده رفت و آنان بسجده رفتند. آنگاه رسول خدا ٦ بپا ايستاد، و مأمومين براى خودشان يك ركعت نماز كردند (يعنى از آن حضرت جدا شده و يك ركعت گزاردند) آنگاه عدّه از ايشان بر جمعى ديگر سلام دادند و بعد از نماز جهت جايگزينى بسوى ياران خود رفته و بجاى آنان در مقابل دشمن قرار گرفتند، پس ياران ديگر (دسته دوم) آمدند و پشت سر رسول خدا ٦ بنماز ايستادند، و آن حضرت تكبير