قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٣٥٥ - باب اول در نكاح

را به هزار سنگ بزرگ از آتش سنگسار نمايد. و كسى كه در فساد بين آن‌ها قدم بردارد ولى به جدايى نكشد، در دنيا و آخرت در سخط خداى عزّوجلّ و لعنت او مى‌باشد و بر او حرام مى‌شود كه به وجه خداوند نظر كند». ج ٢ ص ٢٥٨

مسأله ١١- بنابر مشهور اقوى، وطى (نزديكى) در دُبُر (پشت) زوجه با كراهت شديد جايز است؛ ولى احتياط (مستحب) ترك آن است، خصوصاً اگر زن راضى نباشد. ج ٢ ص ٢٥٨

مسأله ١٤- ... و امّا بدون اذن او دو قول است كه مشهورترين آن‌ها جواز آن با كراهت است و اين قول اقوى است، بلكه در زنى كه معلوم است كه بچه نمى‌آورد و در زن مسن و سليطه و بدزبان و زنى كه فرزندش را شير نمى‌دهد، بعيد نيست كه مكروه نباشد، چنان‌كه اقوى واجب نبودن ديه نطفه بر اوست اگر چه به حرمت آن قائل شويم. و گفته شده كه وجوب ديه بر عهده زوج براى زوجه است و آن ده دينار است و اين قول در نهايت ضعف است. ج ٢ ص ٢٥٩- ٢٦٠

مسأله ١٥- براى هر يك از زوج و زوجه جايز است كه به جسد ديگرى- ظاهر و باطن آن- حتى به عورت نگاه كنند. و همچنين مس هر كدام از آن‌ها- با هر عضو او به هر عضو آن ديگرى با تلذذ و بدون تلذذ- جايز است. ج ٢ ص ٢٦٠

مسأله ١٦- نگاه كردن مرد به مثل خودش (مرد) به غير از عورت، مادامى كه با تلذذ نباشد جايز است چه منظوراليه (كسى كه مورد نظر واقع مى‌شود) پير باشد يا جوان، خوش‌صورت باشد يا زشت. و «عورت»، عبارت است از قبل و دبر و دو بيضه. و همچنين در جواز نگاه كردن زن به غير از عورت، از مثل خودش (زن) اشكالى نيست و امّا نگاه كردن به عورت او حرام است مثل مرد. ج ٢ ص ٢٦٠

مسأله ١٧- براى مرد جايز است كه به بدن محارمش غير از عورت در صورتى كه با تلذذ و ريبه نباشد نگاه كند. و مقصود از محارم زنانى هستند كه ازدواج با آن‌ها از جهت نسب يا شير خوردن يا مصاهره، حرام است. و براى آن‌ها هم جايز است كه به غير از عورت، به بدن او بدون تلذذ و ريبه نگاه كنند. ج ٢ ص ٢٦٠

مسأله ١٨- نگاه كردن مرد به غير از صورت و دست‌ها تا مچ زن بيگانه، از مويش و