قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٣٨٨ - فصل سوم در موانع نكاح

ماده ١٠٤٦: قرابت رضاعى از حيث حرمت نكاح در حكم قرابت نسبى است مشروط بر اين‌كه:

اولًا- شير زن از حمل مشروع حاصل شده باشد.

ثانياً- شير مستقيماً از پستان مكيده شده باشد.

ثالثاً- طفل لااقل يك شبانه روز و يا ١٥ دفعه متوالى شير كامل خورده باشد بدون اين‌كه غذاى ديگر يا شير زن ديگر را بخورد.

رابعاً- شير خوردن طفل قبل از تمام شدن دو سال از تولد او باشد.

خامساً- مقدار شيرى كه طفل خورده است از يك زن و از يك شوهر باشد بنابراين اگر طفل در شبانه روز مقدارى از شير يك زن و مقدارى از شير زن ديگر بخورد موجب حرمت نمى‌شود اگر چه شوهر آن دو زن يكى باشد. و همچنين اگر يك زن يك دختر و يك پسر رضاعى داشته باشد كه هر يك را از شير متعلق به شوهر ديگر شير داده باشد آن پسر و يا آن دختر برادر و خواهر رضاعى نبوده و ازدواج بين آن‌ها از اين حيث ممنوع نمى‌باشد.

صدر مسأله ١- نشر (سرايت) حرمت به وسيله رضاع بر چند شرط توقف دارد: اول اين‌كه شير از وطى جايز شرعى به سبب ازدواج يا ملك يمين يا تحليل و آنچه كه در حكم آن است- مانند آن‌كه بدون وطى كردن، نطفه به فرج حليله‌اش برسد- حاصل شود. و وطى شبهه بنابر اقوى ملحق به وطى شرعى است. پس اگر شير از زن بدون ازدواج و آنچه كه ملحق به آن است، بيايد حرمت نمى‌آورد. و همچنين است اگر بدون وطى و آنچه كه ملحق به وطى است باشد ولو ازدواج كرده باشد. و همچنين است اگر شير از زنا باشد. بلكه ظاهر آن است كه معتبر است كه جريان شير بعد از ولادت باشد، پس اگر بدون ولادت جارى شود ولو اين‌كه حامله باشد بنابر اقوى حرمت حاصل نمى‌شود. ج ٢ ص ٢٨٤

مسأله ١- در نشر حرمت، لازم نيست كه زن در حباله مرد باقى باشد، پس اگر شوهر او را طلاق دهد يا از او بميرد و حال آن‌كه زن از او حامله يا شيرده باشد، پس بچه‌اى را شير دهد حرام مى‌شود اگر چه زن ازدواج كند و شوهر دوم به او دخول‌