قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٣٩٠ - فصل سوم در موانع نكاح

انتساب به اين شير خوردن پيدا كنند، پس اگر فرض شود كه شكر و مانند آن ضميمه شده به طورى كه روييدن گوشت و محكم شدن استخوان انتساب به هر دو پيدا كند، ثبوت تحريم مشكل است، چنان‌كه معيار آن است كه روييدن گوشت و محكم شدن استخوان، معتنابه باشد و به صورتى مشخص باشد كه عرفاً روييدن گوشت و محكم شدن استخوان صادق باشد و حصول آن‌ها به دقت عقلى كفايت نمى‌كند. و اگر در حاصل شدن آن‌ها به اين اندازه شك شود يا در اين‌كه شيرخوردن به طور استقلال (نه به ضميمه چيز ديگر) موجب پيدا شدن آن‌ها شده، شك شود، به دو تقدير ديگر رجوع مى‌شود. ج ٢ ص ٢٨٥

مسأله ٤- در تقدير با زمان، معتبر است كه غذاى بچه در آن يك روز و شب منحصر به شير باشد و آشاميدن آب جهت عطش، و آنچه كه جهت مداوا مى‌خورد يا مى‌آشامد، در صورتى كه از حدّ متعارف خارج نشود ضررى نمى‌رساند. و ظاهر آن است كه در تقدير با زمان، اگر در اثناى شب يا اثناى روز شروع به شير خوردن نمايد تلفيق آن كفايت مى‌كند. ج ٢ ص ٢٨٥- ٢٨٦

مسأله ٥- در تقدير با عدد، امورى معتبر است:

از آن جمله است اينكه: هر مرتبه شير خوردن كامل باشد، به اين‌كه بچه سير شود و خودش پستان را رها كند؛ و مرتبه ناقص، يك مرتبه حساب نمى‌شود. و مرتبه‌هاى ناقص بعضى با بعضى ضميمه نمى‌شوند، به اين‌كه دو مرتبه ناقص يا سه مرتبه ناقص، مثلًا يك مرتبه حساب شود. ولى اگر بچه پستان را بگيرد و سپس آن را رها كند ولى نه به قصد اعراض، بلكه به خاطر نفس كشيدن يا توجه به اسباب‌بازى يا به جهت منتقل شدن از پستانى به پستان ديگر يا غير اين‌ها، تمام اين‌ها يك شير خوردن حساب مى‌شود.

و از آن جمله است اين‌كه: مرتبه‌هاى خوردن شير، پى در پى باشد، به اين‌كه بين آن‌ها شير دادن زن ديگرى- بنابر اقوى در رضاع كامل و تمام و بنابر احتياط (واجب) در مطلق شير خوردن- فاصله نيفتد. البته اگر جداً كم باشد ضرر نمى‌رساند و در پى در پى بودن آن فاصله افتادن غير رضاع از خوردن و آشاميدنى اگرچه به آن تغذيه مى‌نمايد ضرر ندارد.