مسأله ٢- احتياط آن است كه ايجاب نكاح دائم با دو لفظ «انكَحْتُ» يا «زَوَّجْتُ» باشد؛ پس با لفظ «مَتَّعتُ» بنابر احتياط واقع نمى‌شود، اگر چه اقوى آن است كه با آن هم واقع مى‌شود در صورتى كه چيزى با آن بياورد كه آن را ظاهر در دائم قرار دهد. و با مثل «بِعْت» يا «وَهبْتُ» يا «مَلَّكْتُ» يا «آجَرْتُ» واقع نمى‌شود. و احتياط (واجب) آن است كه قبول به لفظ «قَبلْتُ» يا «رَضيتُ» باشد. و در قبول جايز است كه بعد از ايجاب، فقط به گفتن «قبلت» بدون متعلقاتى كه در ايجاب ذكر شده اكتفا شود، پس اگر موجب كه وكيل زوجه است به زوج بگويد: «انكحتك موكلتى فلانة على المهر الفلانى» پس زوج بگويد: «قبلت» بدون اين‌كه بگويد: «قبلت النكاح لنفسى على المهر الفلانى» صحيح است. ج ٢ ص ٢٦٤

س ٣٧- كسى سواد عربى ندارد ولى از روى رساله فارسى مى‌تواند صيغه متعه را بخواند، آيا صحيح است يا بايد به عربى صحيح خوانده شود؟

ج- در صورت امكان به عربى صحيح خوانده شود. ج ٣ ف ص ٩٣

س ٣٩- در ازدواج دختر و پسرى، دختر با اجازه پدرش به پسر براى جارى نمودن عقد دايم بين خودشان وكالت داده است، و پسر بنا به وكالتى كه دختر به وى داده است خودش عقد دايم را بين خود و موكّله‌اش از روى رساله و به قصد انشاء جارى نموده است، و براى اطمينان بيشتر- با اين‌كه قواعد دستور زبان عربى را نمى‌داند ولى معناى هر يك از كلمات صيغه عقد دايم را مى‌داند- يك بار هم عقد را در دو صيغه «أنْكَحْتُ مُوَكِّلَتى ... لِنَفْسى دَوَاماً عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُوم» و «زَوَّجْتُ مُوَكِّلَتى ... لِنَفْسى دَوَاماً عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُومِ» به ترتيب با جواب‌هاى «قَبِلْتُ النِّكاحَ عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُوم» و «قَبِلْتُ التَّزوِيجَ عَلَى الصَّداقِ الْمَعْلُوم» اجرا كرده است. با توجّه به اين‌كه پسر دستور زبان عربى را نمى‌داند (ولى با دانستن معناى هر يك از كلمات، با قرائت صحيح، به قصد انشاء، عقد دايم را در دو صيغه فوق هم به زبان عربى و هم براى تأكيد به زبان فارسى بين خود و موكّله‌اش جارى نموده است) آيا عقد صحيح است يا خير؟