مى‌نمايد مانند عيدها و عروسى‌ها و مانند اين‌ها. و اين به حسب اشخاص و زمان‌ها و شهرها مختلف مى‌باشد، پس آنچه كه در هر شهرى براى زينت، معتاد و متعارف است ملاحظه مى‌شود. البته تميز كردن بدن و لباس و شانه كردن مو و گرفتن ناخن‌ها و حمام رفتن و فرش عالى فرش كردن و سكونت در مسكن‌هاى مزيّن و تزيين اولاد و خدمتكارانش، اشكالى ندارد. ج ٢ ص ٣٦١

مسأله ٥- اقوى آن است كه حداد در صحت عده شرط نمى‌باشد، بلكه تكليف مستقلى است در زمان عده، پس اگر از روى معصيت يا نادانى يا فراموشى در تمام مدت عده يا در قسمتى از آن، حداد را ترك نمايد، از نوگرفتن عده و جبران آنچه كه بدون حداد عده گرفته است واجب نيست. ج ٢ ص ٣٦١- ٣٦٢

مسأله ٦- در وجوب حداد بين زن مسلمان و زن ذمّى فرقى نيست، چنان‌كه ظاهراً بين زن دايمى و منقطعه فرقى نمى‌باشد؛ البته عدم وجوب حداد بر زنى كه مدت تمتعش كوتاه باشد مانند يك روز و دو روز بعيد نيست؛ و آيا بر صغيره و مجنونه واجب است يا نه دو قول است، كه اشهر آن‌ها وجوب آن است، به معناى اين‌كه بر ولى آن‌ها واجب است، پس بايد آن‌ها را مادامى كه در عدّه هستند از تزيين دور كند و در آن تأمل است اگر چه احوط (وجوبى) است. ج ٢ ص ٣٦٢

مسأله ٧- براى زنى كه عده وفات گرفته، جايز است كه از خانه‌اش در زمان عدّه بيرون رود و در حوايجش رفت و آمد كند خصوصاً اگر ضرورى باشد يا خروجش براى امور راجحى باشد، مانند حج و زيارت و عيادت مريض‌ها و زيارت ارحامش و مخصوصاً پدر و مادرش؛ البته سزاوار بلكه احوط (استحبابى) آن است كه فقط در خانه خودش كه در زمان حيات شوهرش در آن‌جا ساكن بوده يا جهت عده گرفتن به آن منتقل شده، بيتوته نمايد؛ به اين‌كه بعد از ظهر خارج شود و در وقت عشا برگردد، يا بعد از نصف شب بيرون برود و صبح برگردد. ج ٢ ص ٣٦٢

مسأله ٨- در اين‌كه مبدأ عدّه طلاق از وقت وقوع طلاق است اشكالى نيست؛ زوج حاضر باشد يا غايب، به زوجه خبر رسيده باشد يا نه؛ پس اگر او را در حال غايب بودن، طلاق دهد و خبر به او نرسيده باشد مگر بعد از اين‌كه مقدار عدّه گذشته باشد،