قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٥٩٤ - باب دوم در نگاهدارى و تربيت اطفال

- (درباره احكام ديگر متولد ناشى از زنا، ر. ك: ١٠٤٨/ مس/ ١٨).

- (در مورد تلقيح و توليد مصنوعى، ر. ك: ٨٨٤- پاورقى).

باب دوم: در نگاه‌دارى و تربيت اطفال‌

ماده ١١٦٨: نگاه‌دارى اطفال هم حق و هم تكليف ابوين است.

- (نحوه نگه‌دارى، ر. ك: ١٢١٧/ مس/ ١٢).

- ر. ك: ١١٧٢ س ١٢- ١١٩٨ س ٧.

ماده ١١٦٩:[١] براى حضانت و نگه‌دارى طفلى كه ابوين او جدا از يكديگر زندگى مى‌كنند، مادر تا سن هفت سالگى اولويت دارد و پس از آن با پدر است.

تبصره: بعد از هفت سالگى در صورت حدوث اختلاف حضانت طفل با رعايت مصلحت كودك به تشخيص دادگاه مى‌باشد.

مسأله ١٦- مادر به حضانت فرزند و تربيت او و آنچه كه به حضانت او تعلق دارد از جهت مصلحت حفظ بچه در مدت شير دادن- يعنى دو سال- سزاوارتر است، در صورتى كه مادر حرّ و مسلمان و عاقل باشد؛ چه بچه پسر باشد يا دختر؛ چه او را خودش شير دهد يا ديگرى، پس براى پدر جايز نيست كه او را در اين مدت از مادر بگيرد اگر چه بنابر احوط (وجوبى)، مادر او را از شير گرفته باشد. پس اگر مدّت شير دادن تمام شود پدر سزاوارتر به پسر و مادر سزاوارتر به دختر است تا اين‌كه به هفت سال برسد سپس پدر احق به او است. و اگر پدر از مادر با فسخ يا طلاق قبل از آن‌كه دختر به هفت سال برسد، جدا شود حق مادر ساقط نمى‌شود مادامى كه با ديگرى ازدواج ننمايد، پس اگر ازدواج نمود حق مادر از پسر و دختر، ساقط مى‌شود و حضانت مال پدر مى‌شود. و اگر شوهر دومى از او جدا شد، بعيد نيست كه حق مادر برگردد و احوط (استحبابى) آن است كه تسالم و تصالح نمايند. ج ٢ ص ٣٣٣

[١]. اصلاحى ٨/ ٩/ ١٣٨٢ مجمع تشخيص مصلحت نظام.

ماده ١١٦٩ سابق: براى نگاه‌دارى طفل مادر تا دو سال از تاريخ ولادت او اولويت خواهد داشت پس از انقضاى اين مدت حضانت با پدر است مگر نسبت به اطفال اناث كه تا سال هفتم حضانت آن‌ها با مادر خواهد بود.