تمتع و لذت بردن از او سازگارى ندارد از خود برطرف نكند، بلكه ترك نظافت و آرايش خود با اين‌كه شوهر آن‌ها را مى‌خواهد از اين قبيل است. و همچنين است خروج او از خانه او بدون اذن شوهر و غير اين‌ها. و در جايى كه اطاعت از او واجب نيست ترك آن موجب تحقق نشوز نمى‌باشد؛ پس اگر زن از خدمات خانه و حوائج مرد كه با تمتع بردن او ارتباط ندارد از قبيل جارو كردن يا خياطى يا غذا پختن يا غير اين‌ها، حتى آب دادن و پهن كردن رختخواب، خوددارى نمايد نشوز تحقق پيدا نمى‌كند. ج ٢ ص ٣٢٥

مسأله ١- اگر از زن علامات نشوز و طغيان به سبب تغيير عادتش با شوهر در قول يا فعل، آشكار شود، به اين‌كه با خشونت او را جواب دهد و حال آن‌كه قبلًا با نرمى با او سخن مى‌گفت يا عبوسى و ترشرويى را در صورتش آشكار كند و خود را به سنگينى و غضبناكى بزند و حال آن‌كه قبلًا خلاف اين بوده است و غير اين‌ها، زوج او را موعظه مى‌كند پس اگر گوش نكرد، نشوز با خروج او از اطاعت مرد- در جايى كه به تمتع بردن او برمى‌گردد- تحقق پيدا مى‌كند؛ پس در اين صورت براى زوج جايز است كه او را در محل خواب مهجور كند، به اين‌كه پشتش را در رختخواب به طرف او كند يا از رختخواب او كناره‌گيرى كند، پس اگر او را مهجور كند و زن بر نگردد و بر كارهايش اصرار داشته باشد زدنش جايز است و بايد به اندازه‌اى كه با آن اميد برگشتن او باشد، اكتفا شود پس زيادتر از آن در صورتى كه غرض به سبب آن حاصل مى‌شود جايز نيست، و گرنه به تدريج به الاقوى فالاقوى مى‌رسد تا حدى كه خون نياورد و شديد نباشد كه در سياه شدن يا سرخ شدن بدن او تأثير بكند. و لازم است كه به قصد اصلاح او باشد، نه به قصد تشفى و انتقام. و اگر با زدن، جنايتى رخ دهد غرامت آن واجب است. ج ٢ ص ٣٢٥- ٣٢٦

مسأله ٢- همان طور كه نشوز از طرف زوجه محقق مى‌شود همچنين از طرف شوهر هم با تعدّى بر زن و قيام نكردن به حقوق واجب زن، نشوز تحقق مى‌يابد؛ پس اگر نشوز از شوهر به سبب جلوگيرى از حقوق زن از قبيل تقسيم هم‌خوابگى و نفقه و مانند اين‌ها آشكار شود، پس او حق مطالبه از شوهر را دارد، و او را موعظه مى‌نمايد