اشكال دارد. البته ظاهر آن است كه تردد در روستاها و بازارها و جاهايى كه اين چنين زنانى رفت و آمد مى‌كنند و مجامع آن‌ها و جاهايى كه اين‌ها معامله مى‌كنند- كه عادتاً علم پيدا مى‌شود كه نگاه به اين‌ها مى‌افتد- جايز مى‌باشد و نگاه نكردن در اين گونه جاها واجب نيست، در صورتى كه ترس افتادن به فتنه نباشد. ج ٢ ص ٢٦٢

مسأله ٢٨- كسى كه مى‌خواهد با زنى ازدواج كند جايز است كه به او نگاه كند، به شرط آن‌كه به قصد لذت بردن نباشد اگر چه مى‌داند كه به جهت نگاه كردن به او، لذت قهراً حاصل مى‌شود. و به شرط آن‌كه احتمال بدهد كه با نگاه كردن به او، بصيرت زيادترى پيدا مى‌كند. و به شرط آن‌كه ازدواج آن زن بالفعل جايز باشد- نه مثل زن شوهردار و صاحب عدّه- و به شرط آن‌كه احتمال پيدا شدن توافق بر ازدواج را بدهد- نه آن‌كه بداند كه آن زن خواستگارى او را رد مى‌كند- و احتياط (مستحب) آن است كه به صورت و دست‌ها تا مچ و مو و نيكويى‌هاى او اكتفا نمايد اگر چه اقوى آن است كه به مُچ‌ها بلكه و بقيه جسد- غير از عورت- تعدّى شود و احتياط (مستحب) آن است كه از پشت لباس نازك باشد، چنان‌كه احتياط (واجب)- اگر اقوى نباشد- آن است كه به موردى كه قصد دارد با خصوص زنى كه نگاه مى‌كند، ازدواج نمايد اكتفا شود پس اين حكم (جواز نگاه) شامل موردى كه به طور مطلق قصد ازدواج دارد و با اين آزمايش و نگاه در صدد تعيين زوجه است نمى‌شود. و تكرار نگاه كردن- در صورتى كه اطلاع بر او در نگاه اول حاصل نشده باشد- جايز است. ج ٢ ص ٢٦٢- ٢٦٣

مسأله ٢٩- اقوى آن است كه شنيدن صداى زن بيگانه مادامى كه تلذذ و ريبه نباشد جايز است. و همچنين براى زن جايز است كه صدايش را به مردان بيگانه بشنواند، در صورتى كه ترس فتنه نباشد؛ اگر چه احتياط (مستحب) در غير مقام ضرورت، ترك آن است خصوصاً اگر زن جوان باشد. و عده‌اى، شنيدن و شنواندن را حرام دانسته‌اند و اين قول ضعيف است، البته بر زن حرام است كه با مردان با كيفيت مهيج صحبت كند؛ به اين‌كه به نازكى سخن بگويد و در كلام نرمى كند و صدايش را زيبا نمايد؛ تا آن‌كه كسى كه در قلبش مرض هست، طمع كند. ج ٢ ص ٢٦٣