مسأله ٥٨- وصى بايد بدون اسراف و سخت‌گيرى بر بچه خرج كند؛ پس طعام و لباس او را طبق عادت امثال و نظاير او به او مى‌دهد و اگر اسراف نمايد ضامن زيادى مى‌باشد. و اگر بچه بالغ شود و اصل خرج را انكار كند يا بر وصى ادعاى اسراف نمايد پس قول، قول وصى است با قسم او. و همچنين است اگر بر وصى ادعا كند كه بدون نياز و مصلحت، مال او را فروخته است. البته اگر در پرداخت مال به طفل بعد از بلوغ، اختلاف نمايند پس وصى آن را ادعا نمايد و بچه آن را انكار كند، قول بچه مقدّم مى‌شود و بيّنه بر وصى مى‌باشد. ج ٢ ص ١١٥

^^^ ١/ ٨٦٠ مسأله ٥٩- براى قيّم كه متولى امور يتيم است، جايز است كه از مال او اجرت المثل عملش را بگيرد؛ چه غنى باشد يا فقير، اگر چه احتياط و بهتر براى شخص غنى آن است كه از گرفتن مزد خوددارى نمايد. و اما وصى بر اموال: پس اگر موصى مقدار مال موصى‌به را معين كند و مطابق آن مصرف معيّن نمايد به طورى كه چيزى براى اجرت وصى باقى نماند و گرفتن اجرت مستلزم گرفتن زياده بر مال موصى‌به يا كم كردن در مقدار مصرف باشد، در اين صورت جايز نيست كه براى خودش اجرت بگيرد. ولى اگر مال و مصرف را به طورى معين كند كه قابل زياده و كم باشد، حال آن مانند حال متولى وقف مى‌باشد در اين‌كه اگر جُعل معينى برايش معين نكند جايز است كه اجرت‌المثل عملش را بگيرد مانند اين‌كه وصيت كند به اين‌كه ثلث يا مقدار معينى از مال را در ساختن پل‌ها و صاف كردن معابر و تعمير مساجد، صرف نمايد (كه اجرت وصى هم جزء مخارج خواهد بود). ج ٢ ص ١١٥

(٢٣٦- ٨٤)

^^^ ٢/ ٨٦٠ مسأله ٤٧- اگر وصى در زمان حياتش، آنچه را كه موصى وصيت كرده بود، به انجام نرساند، حق ندارد كه كسى را براى انجام آن بعد از مرگش وصى قرار دهد، مگر اين‌كه از موصى در وصيت كردن مأذون باشد. ج ٢ ص ١١٢

^^^ ٨٦٠ مسأله ٥٢- اگر وصيت عهدى بنمايد، ولى وصى معين نكند يا وصايت كسى كه معين كرده بود با مرگ يا ديوانگى يا غير اين‌ها باطل شود، حاكم متولّى امر وصيت مى‌شود يا كسى را براى متولى شدن آن معين مى‌كند. و اگر حاكم و منصوب او