تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ١٥١ - سوره العنكبوت(٢٩) آيات ٥٠ تا ٦٩
ضعف آن را بر نتواند داشت بلكه دهن را بآن مىرسانند و آن را ميخورند آن مقدار كه او را كفاف باشد و يا ذخيره نميكنند و مرويست كه ذخيره كنندگان از جانوران همين آدميست و موش و مور و گويند عقعق ذخيره نهد اما فراموش كند و در كشاف از بعضى نقل كرده كه بلبلى را ديدم خوردنى در زير بالهاى خود پنهان ميكرد القصه حقتعالى ميفرمايد كه بسيار جانوران هستند از دواب و طيور و وحوش و سباع و هوام و حيوانات آبى كه ذخيره ننهند و حامل روزى خود نشوند بلكه اللَّهُ يَرْزُقُها خدا روزى دهد ايشان را وَ إِيَّاكُمْ و شما را نيز پس از عدم اسباب معيشت در بلاد غربت انديشه مكنيد چه دواب با ضعف و توكل و شما با قوت و اجتهاد مساوى يكديگريد در آنكه روزى نميدهد ايشان را و شما را مكر او سبحانه زيرا كه ارزاق همه باسبابيست كه مسبب او سبحانه است نه غير او و چون چنين است پس بجهت هجرت مترسيد بر معيشت و بدل قوى ترك بلاد شرك كرده متوجه بلاد اسلام شويد كه وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُها وَ هُوَ السَّمِيعُ و اوست شنوا مر قول شما را كه روزى از كجا خوريم در بلاد هجرت الْعَلِيمُ دانا بما فى الضمير شما و يا آنكه روزى از كجا بشما رساند عطا از عبد اللَّه عمر روايت كرده كه گفت روزى از مدينه بيرون رفتيم تا آنكه در حايطى از انصار در آمديم كه درختان خرما در آن بود رسول (ص) خرمايى را كه در زير درختان افتاده بود بر ميگرفت و ميخورد مرا گفت يا بن عمر چرا نميخورى گفتم يا رسول اللَّه اشتهاى آن ندارم حضرت فرمود
لكنى اشتهيه و هذه صبيح رابعة منذ لم اذق طعاما و لو شئت لدعوت ربى فاعطانى مثل ملك كسرى و قيصر
يعنى لكن من اشتهاى آن دارم چه اين صبح روز چهارمست كه هيچ طعامى نچشيده ام گفتم انا للَّه و اللَّه المستعان پس فرمود كه يا بن عمر اگر من خواهم از خداى خود در خواهم تا مانند ملك كسرى و قيصر بمن عطا فرمايد ليكن ميخواهم كه روزى سير باشم و روزى گرسنه پس گفت
فكيف بك يا بن عمر اذا بقيت مع قوم يحبون رزق سنتهم لضعف اليقين
يعنى حال تو چگونه باشد كه تو باقى مانى بروزگارى كه اهل آن روزگار دورى يك ساله را پنهان كنند و ذخيره نهند بجهت ضعف يقين ايشان بخدا بعد از آن ابن عمر گفت كه فو اللَّه ما يرحنا حتى نزلت بخدا سوگند كه ما از آن حايط بيرون نرفتيم تا آنكه اين آيه نازل شد كه وَ كَأَيِّنْ مِنْ دَابَّةٍ لا تَحْمِلُ رِزْقَهَا اللَّهُ يَرْزُقُها وَ إِيَّاكُمْ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ بعد از آن بجهت تعجب رسول و اهل ايمان از تصديق مشركان بباطل كه آن پرستيدن اصنامست با وجود اعتراف ايشان به آنكه حقتعالى خالق همه اشيا است ميفرمايد