ضربست و ذكر توبه در وعد اشعار است بآنكه ظلم و جهل لازم اكثر ادميان است و اغلب ايشان خالى نيستند از فرطات (اللهم صل على محمد و آل محمد و وفقنا فى اكتساب الطاعات و جنبنا عن الفرطات و تتبع الشهوات بحق محمد سيد البريات و اله المعصومين عليهم الصلوات و التسليمات)

سورة السباء

مكيست و پنجاه و پنج آيتست بعدد شامى و پنجاه و چهار نزد غير ايشان و اختلاف واقع است در آيه عن يمين و شمال كه شاميست ابى ابن كعب از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله روايت كرده كه هر كه سوره سبا تلاوت كند هيچ نبى و رسول نباشد مگر كه در روز قيامت رفيق او باشد و با او مصافحه كند و ابن اذينة از ابى عبد اللَّه (ع) نقل كرده هر كه سوره سبا و فاطر بخواند در شب تا روز در حفظ خدا باشد و هيچ چيز ضرر باو نتواند رسانيد و اگر در روز بخواند تا شب هيچ مكروهى باو نرسد و چندان خير دنيا و آخرت را باو دهند كه در خواطر او نگذرد و بنهايت آن نرسد و بدانكه چون حقتعالى ختم سورة الاحزاب فرمود بيان فرض در تكليف و جزاى محسن در احسان و مسي‌ء بمسائة افتتاح اين سوره كرد بحمد برفعة و كمال قدرة خود و فرمود كه‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الْحَمْدُ لِلَّهِ‌ همه ستايش و سپاس مر خداى را است‌ الَّذِي لَهُ‌ آن خدايى كه مر او راست‌ ما فِي السَّماواتِ‌ آنچه در آسمانهاست از وسايط جلايل نعم‌ وَ ما فِي الْأَرْضِ‌ و آنچه در زمينهاست از روابط دقايق جود و كرم ذكر اين كلام براى تعريف وجوب حمد است بر نعم دنيويه و تعليم كيفيت آن يعنى بگوئيد اى بندگان كه مر او راست حمد و سپاس در دنيا بجهت كمال قدرت و تمامى نعمت او چه اوست كه مصدر همه خلق و نعمت است‌ وَ لَهُ الْحَمْدُ و مر او راست ستايش‌ فِي الْآخِرَةِ در آن سراى زيرا كه آن چه در عقبا است از خلق و نعمت نيز از او صادر شده نه از غير او و اين از قبيل عطف مقيد بر مطلق نيست زيرا كه وصف او بمالكيت سماوات و ارض دلالت ميكند بر آنكه او منعم نعم دنيويه است و ابتداء حمد بنعم دنيويه بجهت تقديم آنست بر نعم اخرويه و تقديم صله در ثانى دون اول بجهت اختصاص است چه نعم دنيويه گاه هست كه بوسايط غير ميباشد بخلاف نعم آخرت كه بدون واسطه غير است و حمد بندگان در آخرت نه از روى تكليف است بلكه بر وجه فرح و سرور است چنان كه گويند (الحمد للَّه الذى هدانا لهذا و