تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ١١٣ - سوره العنكبوت(٢٩) آيات ١ تا ٩
بفردا در حق محجوباتست كه إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُ بَعِيداً وَ نَراهُ قَرِيباً و در تفسير كشف الاسرار آورده كه نه كسى را به تو وجود بود و نه از تو بكسى بلكه همه از تو بتو پس همه تويى و بس الا كل شيء ما خلا اللَّه باطل چه علايق منقطع است و عوايق مرتفع رسوم باطل است و اسباب مضمحل حدود متلاشيست و خلايق فانى و حق يكتا و بخود باقى و اللَّه اعلم و احكم
سورة العنكبوت
همه آيات آن مكيست نزد عكرمه و عطا و كلبى همه آن مدنيست نزد قتاده و غير آن و حسن گفته كه مكيست مگر ده آيه از اول آن كه مدنى است و اين قول در احد قولين از ابن عباس مرويست و عدد آيات آن شصت و نه است باجماع و اختلاف در سه آية است الم كوفى است و تَقْطَعُونَ السَّبِيلَ حجازى و مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ بصرى و شامى ابن ابى كعب از سيد عالم (ص) روايت كرده كه هر كه سوره عنكبوت قرائت كند حقتعالى او را بعدد هر مؤمنى و منافقى كه بوده است و خواهد بود ده حسنه كرامت كند و ابو بصير از ابو عبد اللَّه (ع) نقل ميكند كه آن حضرت مرا گفت كه هر كه سوره عنكبوت و سوره روم بخواند در شب بيست و سيم ماه رمضان پس بخدا سوگند كه اى ابا محمد كه او از اهل جنت باشد و كلمه استثنا نميگويم در اينباب يعنى قول انشاء اللَّه بلكه از روى جزم اين حكم ميكنم و نميترسم از آنكه حقتعالى در اين سوگند بر من مؤاخذه نمايد بدرستى كه اين هر دو سوره را نزد حقتعالى شان عظيم و مكانت جسيم است و بدانكه چون حقتعالى ختم سورة القصص نمود بذكر وعد و وعيد افتتاح اين سوره بذكر تكليف عبيد كرده مىفرمايد
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الم حروف مقطعه جهت تعجيز خالق است تا عارف شوند بآنكه هيچكس بحقايق اين كتاب راه نيافت و عقل هيچ كاملى كنه آن را نشناخت و در حروف اول اين سوره گفتهاند كه الف اشاره است به اللَّه و لام اشاره است بلطيف و ميم بمجيد يعنى اللَّه منم روى بطاعت من آر لطيف منم اخلاص در عبادت فرو مگذار مجيد منم بزرگى ديگران مسلم مدار و در روايت اشهر الم بمعنى انا اللَّه اعلم است يعنى منم خدايى كه ميدانم همه چيزها را و هيچ چيز از اشيا بر من پوشيده و پنهان نيست وقوع استفهام بعد از آن دليل استقلال آنست بنفسه و يا بآنچه مضمر است نه آنكه متعلق بما باشد يا آنكه مبتداء باشد و آنچه بعد از آنست خبر آن و از قتاده و شعبى مرويست كه اول اين سوره در حق جمعى از اهل ايمان نازل شده كه ايشان را هجرت از ديار و دار قرار دشوار مينمود و مهاجران از مدينه بديشان پيغام ميدادند كه اسلام شما ما دام