تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ٣٣٠ - سوره الأحزاب(٣٣) آيات ٥٠ تا ٥٩
آزار وى ميشوند بدست و زبان و ميفرمايد إِنَّ الَّذِينَ بدرستى كه آنان كه يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ ميرنجانند خداى را و رسول او را يعنى مرتكب امرى ميشوند كه موجب كراهت خدا و رسولست از كفر و معاصى يا ايذا ميرسانند رسول او را بزبان كه سخنان نالايق و ناسزاست در حق او چنان كه وى را ساحر و شاعر ملقب ميسازند و غير آن از اقوال باطله بر او اطلاق ميكنند و فعلا كسر رباعيه او مىكنند و الم بر لب و دندان مباركش ميرسانند حاصل كه در اين كلام دو وجه است يكى آنكه ايذاى خدا و رسول معبر باشد از آن فعلى كه ايشان از آن كاره باشند و غير راضى بآن از كفر و انواع معصيت و انكار نبوت و مخالفت شريعت و آنچه بر آن حضرت روا ميدارند از انواع مكروهات و اطلاق ايذا بر هر دو بر سبيل مجاز است و اگر چه حقيقت ايذا صحيح است در حق رسول (ص) اما عبارت واحد معطى معنى مجاز و حقيقت نباشد چنان كه مذهب معظم علماى عربيه است و كسانى كه تجويز ميكنند اطلاق لفظ واحد بر دو معنى مختلف در حقيقت و مجاز تفسير ايذا ميكنند بمعنى مجاز در حقتعالى و بمعنى حقيقة در حق سيد انبيا دوم آنكه مراد ايذاء رسول باشد و ذكر خدا بر سبيل تعظيم سيد انبياء عليه الصلاة و السلام است چه اين مفهم آنست كه ايذاى آن حضرت همان ايذاى حق سبحانه است پس بنا بر اول مراد بايذا مخالفت امر اوست و وصف او بآنچه او از آن منزه است از مناقض چون شرك و اتخاذ ولد و صاحبت و تشبيه او بغير و غير آن چه آن موجب كراهت ويست كه لفظ ايذا معبر است از آن و ايذاى رسول تكذيب نبوت ويست و عدم انقياد او امر و نواهى كه باعث كراهت اوست و بنا بر ثانى مراد ايذاء سيد عالمست صلّى اللَّه عليه و آله حقيقت و مجازا كه مستلزم كراهت عزتست حاصل كه كسانى كه ايذا بخدا و رسول رسانند لَعَنَهُمُ اللَّهُ دور گرداند خدا ايشان را از رحمت خود فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ در سراى دنيا و آخرت وَ أَعَدَّ لَهُمْ و آماده گرداند براى ايشان در عقبى عَذاباً مُهِيناً عذابى خوار كننده ذكر ابعاد و اعداد بصورت ماضى بجهت تحقق وقوع آنست بايلام تمام عبد اللَّه عباس گفته كه مراد باين جماعت يهودانند كه ميگفتند يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ و إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ و ترسايانند كه ميگفتند إِنَّ اللَّهَ ثالِثُ ثَلاثَةٍ و مشركانند كه ميگفتند (الملائكة بنات اللَّه) و همه اين طوايف كفره در صدد ايذاى رسول خدا بودند و پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمود كه حقتعالى ميفرمايد
ابن آدم شتمنى و لم ينبغ له ان يشمتنى و اذانى و لم ينبغ ان يوذينى فاما شتمه اياى فقوله انى اتخذت ولدا و اما اذاه اياى فقوله ان اللَّه لا يعيدنى بعد ان اماتنى
فرزند آدم مرا دشنام ميدهد و سزاوار نيست كه مرا دشنام دهد و ايذا ميرساند و سزاوار نيست كه مرا ايذا رساند اما دشنام او قول اوست كه من اتخاذ ولد كردهام و اما ايذاء او اينكه مىگويد كه