فرمود وليمه ترتيب فرمود و مردم را طلبيده دعوتى مستوفى داد چنان كه قبل از اين گذشت و چون طعام خورده شد مردمان بسخن مشغول گشتند و زينب در گوشه خانه روى بديوار نشسته بود و حضرت بسبب محبتى كه به مجالست زينب داشت ميخواست كه مردم بروند و ايشان بمكالمه و محاوره مشغول شده مجلس را مطول ساختند و آخر حضرت خود از مجلس برخواست و برفت و اكثر صحابه به تبعيت او برخواستند و برفتند و سه كس ماندند و هم چنان سخنان ميگفتند و حضرت بدر خانه آمد شرم ميداشت كه ايشان را عذر خواهد و بعد از انتظار بسيار كه خلوت شد بخانه زينب در آمد انس خواست كه بخانه زينب در آيد حضرت پرده بر در حجره فرو گذاشت آيه حجاب نازل شد كه‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اى كسانى كه گرويده‌ايد به خدا و رسول‌ لا تَدْخُلُوا بُيُوتَ النَّبِيِ‌ در ميائيد بخانه‌هاى پيغمبر إِلَّا أَنْ يُؤْذَنَ لَكُمْ‌ مگر در وقتى كه دستورى داده شويد يعنى شما را بخوانيد إِلى‌ طَعامٍ‌ بخوردن طعام اين متعلقست به يوذن زيرا كه متضمن معنى يدعى است و اين اشعار است بآنكه نيكو نيست دخول شخصى بر طعام بدون دعوت و اگر چه مأذون باشد كما اشعر به قوله‌ غَيْرَ ناظِرِينَ‌ حالست از ضمير تدخلوا يعنى درآئيد در بيوت پيغمبر بعد از اذن در حالتى كه غير منتظر باشيد يعنى انتظار نبريد إِناهُ‌ وقت طعام را يا رسيدن بآن چه اناء بمعنى وقت و بلوغ هر دو آمده است و ميتواند بود كه حال باشد از ضمير لكم يعنى آنكه مگر اذن دهند شما را در حالتى كه انتظار وقت طعام نكشيد و يا منتظر رسيدن آن نباشيد چه مرويست كه جمعى بودند كه محافظة وقت طعام ميكردند و چون آن وقت ميرسيد و اثر دود از مطبخ ظاهر ميشد مى‌آمدند و مينشستند حكم شد كه چون در رويد منتظر آن مباشيد كه طعام برسد و در كشاف آورده كه غير ناظرين حالست از لا تدخلوا و استثنا بر وقت و حال معا واقع شده و (كأنه قيل لا تدخلوا بيوت النبى الا وقت الاذن و لا تدخلوها الا غير ناظرين) در ميائيد بخانه‌ها مگر در وقت اذن و در ميائيد در آن مگر در حالتى كه منتظر باشيد بطعام خوردن‌ وَ لكِنْ إِذا دُعِيتُمْ‌ و لكن چون خوانده شويد فَادْخُلُوا پس درآئيد فَإِذا طَعِمْتُمْ‌ پس چون طعام خورديد فَانْتَشِرُوا پس پراكنده شويد و مكث مكنيد آيه خطابست بكسانى كه منتظر طعام رسول بودند و بجهة آن در خانه وى مينشستند چنان كه گذشت و اگر نه هيچكس را جايز نبود كه بجهة غير طعام نيز در خانه او درآيند و بث كنند اذن بدون اوى و قوله‌ وَ لا مُسْتَأْنِسِينَ‌ عطف است بر ناظرين يا مقدر بفعل محذوف اى‌