مكيست و صد و هشتاد و دو آيه است بعدد كوفى و نزد بصرى صد و هشتاد و يكيست و اختلاف در آيه‌ وَ ما كانُوا يَعْبُدُونَ‌ است و نزد ابى جعفر عليه السّلام اختلاف در آيه‌ وَ إِنْ كانُوا لَيَقُولُونَ‌ است ابى بن كعب از حضرت رسالت پناه (ص) روايت كند كه هر كه سوره و الصافات قرائت كند بعدد هر ديوى و پرى كه در عالمست او را ده حسنه بنويسند و مرده شياطين از او دور شوند و از شرك برى شود و فرشتگانى كه حاضر اويند در روز قيامت بايمان او گواهى دهند و حسين بن ابى العلا از امام جعفر صادق عليه السّلام روايت كند كه هر كه در هر جمعه سوره و الصافات تلاوت كند تا در حيات باشد از همه آفات و بليات محفوظ باشد و هميشه فراخ روزى بود و شيطان قادر نباشد كه در بدن او و اولاد و اموال او داخل نمايد و سلطان جابر با وى بدى نتواند رساند اگر در همان روز يا همان شب اجل او منقضى شود خداى تعالى او را شهيد بميراند و در زمره شهدا حشر كند و برفاقت شهدا او را ببهشت برد و درجه شهدا نامزد او كند و بدانكه افتتاح اين سوره بمثل آن چيزى است كه اختتام سوره يس بآن شده از ذكر بعث آورده‌اند كه كفار مكه چون بر سبيل تعجب و انكار گفتند كه أ جعل الالهة الها واحدا يعنى آيا محمد (ص) همه خدايان را بيك خدا كرده است حق سبحانه و تعالى جهت دفع انكار ايشان و اثبات توحيد خود قسمتهاى متعدده ذكر كرده بر اينوجه كه‌

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَ الصَّافَّاتِ‌ بحق فرشتگان كه در آسمان‌ها صف كشيده‌اند از براى عبادت يا فرشته‌ها كه در ميان هوا پرها گسترده‌اند تا بهر چه فرمان رسد بآن عمل نمايند يا بحق غازيانى كه صفهاى جهاد كشيده‌اند يا بعابدانى كه در صف جماعت باشند تا بعالمانى كه در صف افاده قايم شوند يا بمرغانى كه در جو هوا صف زده‌اند صَفًّا صفت زدنى‌ فَالزَّاجِراتِ‌ پس بحق ملائكه كه راندگان شياطين‌اند از صعود بر آسمان بقصد اخذ كلام فرشتگانى كه مطلعند بر اسرار لوح محفوظ يا بفرشتگان موكل سحاب كه راننده ابرها اند تا در اطراف عالم منتشر شود يا به اهل غزا كه راننده اسبانند يا زاجر دشمنان يا به اهل عبادت كه بسبب كثرت نماز رانندگان ديوانند يا بعلما كه زجر كفره و فسقه ميكنند بدلايل ساطعه و حجج لامعه و مردمان را از معاصى و نواهى زجر ميفرمايند يا بطيور كه بگفتن ذكر خداوند انواع آفات را از خود ميرانند زَجْراً راندنى‌ فَالتَّالِياتِ‌ پس بحق فرشتگانى كه خوانندگانند ذِكْراً تسبيح و تهليل‌