در حالى كه طبق فرضى كه از وحدت داشتيم، لازمه اش اين است كه وحدت عبارت باشد از يك وجود جوهرى! و چيزى كه جوهر باشد هرگز صفت براى عرض، قرار نمى گيرد. بنابراين، اعراض هيچ گاه متّصف به وحدت نمى شوند! مگر آنكه بگوييم اعراض به يك معناى ديگرى وحدت دارند و در نتيجه، وحدت مشترك لفظى خواهد بود كه يك معنايش همان است كه اينجا بدان اشارت رفت و آن اين كه وحدت، خودش جوهر است؛ و ممكن است در جوهر ديگرى تحقّق يابد. امّا نه به عنوان موضوع!

و معناى ديگر وحدت، آن است كه در اعراض به كار مى رود. و در اين صورت كه بر اعراض، حمل مى شود به معنايى غير از معناى پيشين، بر اعراض حمل مى شود و حكم مشترك لفظى را دارد.

فَيَكُونُ اَيْضاً مِنَ الاَْعْدادِ ما تَأْليفُهُ مِنْ وَحْدَةِ الاَْعْراضِ، وَ مِنَ الاَْعْدادِ ما تَأْليفُهُ مِنْ وَحْدَةِ الْجَواهِرِ، فَلْنَنْظُرْ هَلْ يَشْتَرِكانِ في مَعْنَى الْوُجُودِ الَّذي لا يَنْقَسِمُ اَوْ لا يَشْتَرِكانِ؟ فَاِنْ لَمْ يَشْتَرِكا فَتَكُونُ الْوَحْدَةُ في إحداهما[١] وُجُوداً مُنْقَسِماً وَ فىِ الاْخَرِ لَيْسَ كَذلِكَ. وَ لَسْنا نَعْني بِوَحْدَةِ الاَْعْراضِ اَوِ الْجَواهِرِ ذلِكَ، حَتَّى نَعْني في إحداهما بِالْوَحْدَةِ شَيْئاً غَيْرُ اَنَّهُ وُجُوْدٌ غَيْرُ مُنْقَسِم.

وَ اِنِ اشْتَرَكا في ذلِكَ الْمَعْنى، فَذلِكَ الْمَعْنى هُوَ الْوُجُودُ الْغَيْرُ الْمُنْقَسِمُ الَّذي اِيَّاهُ نَعْني بِالْوَحْدَةِ، وَ ذلِكَ الْمَعْنى اَعَمُّ مِنَ الْمَعْنىَ الَّذي ذَكَرْناهُ قُبَيْلَ الاْنَ، فَاِنَّ ذلِكَ كانَ يَلْزَمُهُ مَعَ كَوْنِهِ وُجُوداً لا يَنْقَسِمُ أنْ يَكُوْنَ[٢] وُجُوداً جَوْهَرِياً، إِذْ قَدْ كانَ يُمْكِنُ فَرْضُهُ مُجَرَّداً، وَ ذلِكَ الْمَعْنى لا مَحالَةَ إِنْ كانَ جَوْهَراً لَمْ يَعْرِضْ لِلْعَرَضِ، وَ لَيْسَ يَلْزَمُ أَنْ نَقُولَ إِنَّهُ إِنْ كانَ عَرَضاً لَمْ يَعْرِضْ لِلْجَوْهَرِ، فَإِنَّ الْجَوْهَرَ يَعْرِضُ لَهُ الْعَرَضُ وَ يَقُومُ بِهِ الْعَرَضُ، وَ الْعَرَضُ لا يَعْرِضُ لَهُ الْجَوْهَرُ حَتّى يَكُونَ قائِماً فيهِ.

[١] در استعمالاتِ عربى، تعبير «اَحَدَيهما» رايج نيست. يا بايد از واژه «اَحَدُهما» استفاده كرد و يا در صورت تأنيث از واژه «إحديهما» استفاده كرد. آنچه در نسخه چاپ قاهره و ديگر نسخه ها آمده، مصطلح نيست. صحيح اين است كه «إحْديهما» آورده شود. چون سخن از دو تا وحدت به ميان است: يك وحدت در اعراض و يك وحدت در جواهر! لذا، بهتر است به اعتبار وحدت، مؤنث آورده شود. [٢] در عبارت فوق، «اَن يكون...» فاعلِ «يلزمه» است. يعنى آن معنايى كه گفتيم لازمه اش اين بود كه علاوه بر اينكه وجود «لاينقسمى» است؛ وجود «جوهرى» هم باشد. ‌‌