ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ١٢ - باب در بيان چگونگى و احكام نماز بيمار، و مدهوش و بىخبر، و ناتوان و شخصى كه بيمارى شكم داشته باشد، و پير كهن سال، و مانند ايشان

ناتوانى و سستى نمى‌تواند به مستراح رود و قادر به انجام ركوع و سجود هم نيست، چه كند؟ آن حضرت فرمود: براى ركوع و سجود بايد با سر خود اشاره كند، و اگر كسى را داشته باشد كه سجّاده يا مهر را برايش بلند كند بر آن سجده كند، و اگر چنين كسى نباشد با سر خود بسوى قبله اشاره كند. عرض كردم: براى روزه چه كند؟

فرمود: اگر شخص باين درجه از ناتوانى برسد كه خداوند تكليف روزه را از او ساقط كرده است حال اگر مى‌تواند بجاى هر روز يك مدّ طعام تصدق كند اين كار نزد من خوشتر است، و اگر نمى‌تواند يا بآسانى برايش امكان ندارد تكليفى بر عهده او نيست.

١٠٥٣- عبد اللَّه بن سليمان از امام صادق ٧ پرسيد: هر گاه در ميان نماز از بينى كسى خون جارى شود، و او نتواند كارى بيش از اينكه پنبه در بينى خود گذارد انجام دهد آيا اين كار جايز است؟ آن حضرت فرمود: آرى.

١٠٥٤- بكير بن اعين روايت كرده است كه امام باقر ٧ مردى را ديد كه از بينى خود خون آورد يعنى در حالى كه مشغول نماز بود دست خود را در بينى‌اش كرده و خون از آن بيرون آورد، آن حضرت با دست خود اشاره فرمود كه با دستت خون را خشك كن (يا با ماليدن دست بجامه يا بدست ديگر) و نمازت را ادامه بده. (اين خبر را حمل كرده‌اند به زمانى كه مقدار خون مجموعا كمتر از اندازه يك درهم باشد).