فرهنگ فلسفى - جميل صليبا- منوچهر صانعى دره بيدى - الصفحة ٤١٧ - ش
شيطان در لغت عبارت است از روح شرير فريبكار. هر نافرمانبردار خرابكارى شيطان است.
اصطلاح شيطان شاعر در زمان جاهليت [عربستان پيش از اسلام] به معنى جنى است كه شاعران را الهام مىكرد. را جز گويد: «شيطان من امير جن است» شيطان فريبنده يا اهريمن نزد دكارت به معنى روح شرير گمراهكننده است.
دكارت در كتاب تأملات گفته است: «فرض مىكنم شيطان پليدى وجود دارد كه حيله و گمراهى او كمتر از شجاعت او نيست و تمام مهارت خود را در گمراه كردن من به كار خواهد بود.» (تأمل اول) اما خداوند داراى جود و رحمت گسترده است و به موجب جود و رحمت خود بندگان خود را گمراه نخواهد كرد.
شيعه
فارسى/ پيرو
فرانسه/Secte
انگليسى/Sect
لاتين/Secta
شيعه به معنى فرقه و گروه است، و به پيروان و ياران [كسى] اطلاق مىشود. مثلا مىگويند شيعيان فلانى و شيعه فلان عقايد. و نيز شيعه به معنى خاصى به كار رفته است، و آن عبارت است از گردهمآيى گروهى از مردم بر مذهب تازهاى كه با شدت و قوت از آن دفاع مىكنند و توسط آن مذهب، خود را از فرق و مذاهب ديگر متمايز مىكنند. اگر مذهب جديد مخالف اجماع باشد، بدعت ناميده مىشود.
فرق شيعه و بدعت اين است كه بدعت به مذهب اطلاق مىشود در حالى كه شيعه به ياران و پيروان اطلاق مىشود.
و نيز شيعه يكى از فرقههاى بزرگ اسلامى است، و آنان كسانى هستند كه بر دوستى حضرت على بن ابى طالب (ع) گرد آمدند و گفتند: او بعد از رسول خدا، به نص جلى يا خفى امام است، و معتقداند كه امامت از او و خانوادهاش خارج نمىشود، و اگر خارج شود، يا به ستم است يا به تقيه از او و اولادش. فرقه شيعه، خود متشكل از فرقههاى متعدد و متفاوت است كه بزرگترين آنها سه فرقه بزرگ است:
اماميه، غلات، زيديه. تشيع در شىء يعنى دل بستن به آن و نيز به معنى قبول مذهب شيعه يا در آمدن به مذهب شيوعى (كمونيسم) است. متشيع يعنى صاحب مذهب تازه يا يكى از پيروان و ياران آن.
شيوعيت
فارسى/ نظام مردمى
فرانسه/Communisme
انگليسى/Communism
نظام مردمى يا مردمگرائى يك مذهب سياسى و اقتصادى است كه معتقد به گسترش مالكيت و تحقق عدالت اجتماعى است. نظام مردمى داراى معنى خاصى است و اولين بار افلاطون اين معنى را در كتاب جمهور بيان كرده است.
افلاطون معتقد به نظام مردمى و اشتراكى در همه چيز از جمله در اطفال، زنان و اموال است. (جمهور كتاب پنجم) اين امور بايد مشترك بين تمام افراد باشد، بدون اينكه سهم و قسمت كسى معين باشد. اين نظام داراى معنى ديگرى است و آن عبارت است از نظام اجتماعى و اقتصاديى كه از جهتى مبنى بر اشتراك، و از جهت ديگر مبنى بر دخالت دولت در زندگى افراد است.
اما نظام مردمى ماركس يا نظام مردمى علمى (Communisme Scientifique( مذهبى است كه ارث بردن و مالكيت فردى بر مزارع و املاك را ملغا مىداند و وسايل حمل و نقل و توليد را متعلق به همه مىداند و طبقات اجتماعى را باطل مىداند و تمام افراد جامعه را براى انجام تمام خدمات آماده مىكند و همه چيز را متعلق به كارگران زحمت كش مىداند.
نظام مردمى (كمونيسم) غير از جامعهگرائى (سوسياليسم) است كه فقط محدود به گسترش قدرت دولت است. زيرا گسترش قدرت دولت فقط مرحله اول تغيير نظام جامعهگرائى است، و هر وقت كارگران خود بتوانند كارخانهها را اداره كنند، نيازى به دخالت دولت نيست.
اصل اساسى نظام مردمى فقط اين نيست كه: هر كس به اندازه كار خود حق دارد، بلكه اين است كه: هر كس به قدر توان خود كار كند و به قدر نياز خود سود برد. مردمگرا (شيوعى) منسوب به مردمگرائى (شيوعيت) است. (رجوع كنيد به اشتراكيت)