در اصطلاح ما سركوبى به عمل نفسانى ناخودآگاهى اطلاق مى‌شود كه انسان توسط آن، بعضى از تصورات و عواطف دردناك و تمايلات حرام و غير قانونى خود را، از پيشگاه شعور خود آگاه دور مى‌كند تا آنها را در درون ذهن يا در ناخودآگاه پنهان كند.

اين عمل بطور غير ارادى، و در بيشتر اوقات بطور ناخودآگاه انجام مى‌شود. اگر اين عمل از روى علم و اراده انجام شود آن را خوددارى مى‌نامند نه سركوبى. مى‌گويند فلانى نفس خود را از سركشى باز داشت، يعنى افكار و اميال خود را زير فرمان اراده آورد و آنها را نشان نداد. پس فرق خوددارى و سركوبى اين است كه سركوبى يك عمل خود بخودى ناآگاهانه است در حالى كه خوددارى با اراده و آگاهى همراه است.

كبرى‌

فارسى/ كبرا

فرانسه/Majeure

انگليسى/Major )Premiss(

لاتين/Major

كبرا در قياس حملى، مقدمه‌ايست كه حد اكبر در آن قرار دارد و در قياس شرطى يا استثنائى مقدمه‌ايست كه متضمن شرط است.

حد اكبر در قياس حملى حدى است كه محمول نتيجه است و در مقابل حد اصغر قرار دارد.

كثرت‌

فارسى/ بسيارى‌

فرانسه/Pluralite ,multiplicite

انگليسى/Plurality ,multiplicity

لاتين/Pluralitas

كثرت در مقابل وحدت است. اين دو لفظ متقابل و متضايف‌اند ٣٤، زيرا هيچ يك از آنها را نمى‌توان بدون مقايسه با ديگرى فهميد. دليل اين امر اين است كه معنى «واحد» با تعريف زير شناخته مى‌شود: واحد شيئى است كه از آن جهت كه به آن واحد گفته مى‌شود، قسمت‌پذير نيست.

تعريف كثير را هم مى‌توان به اين طريق فهميد كه:

كثير شيئى است كه به وحدت‌هاى مختلف تقسيم شود.

«واحد عددى، يا به نحوى است كه كثرت بالفعل در آن هست كه در اين صورت واحد تركيبى و جمعى است، و يا كثرت در آن نيست» (ابن سينا نجات) «و كثير مطلقا كثير است و عددى است كه مقابل واحد است.» (همان جا) پس كثرت صفت شى‌ء مركبى است كه شامل واحدهاى مختلف باشد. اگر اين واحدها قابل شمارش باشد، كثرت متناهى است، و اگر واحدها قابل شمارش نباشد، كثرت غير متناهى است.

اصالت كثرت يا چند گوهرى (Pluralisme(

عبارت است از قول به اينكه موجودات جهان، اعراض و ظواهر يك حقيقت واحد نيستند.

بلكه هر كدام يك جوهر واحد مستقل است و هر كدام‌