عملى كه استوانه‌هاى اسلام بوسيله آن پابرجا ميگردد و شرايع ملت و احكام الهى بكمك آن استقرار پيدا ميكند از جمله اختصاصات على ع است كه همه مردم از عوام و خواصشان بدان اعتراف دارند و هيچ يك از دانشمندان و مردمان فهميده در باره آن اختلافى نكرده و اگر بر فرض مخالفى هم باشد شخص نادانى بوده كه در اخبار و سير دستى نداشته يا بر اثر دشمنى خواسته حقيقتى را كه مانند آفتاب درخشان است تاريك سازد.

از جمله كارزارهائى كه على ع حضور داشته و قد مردى و مردانگى در ميدان مبارزه جولان داده و پرچم پيروزى باهتزاز آورده غزوه بدر است كه در قرآن آورده شده و نخستين كارزاريست كه محض آزمايش افراد برقرار شده و عده از دلاوران مسلمان را خائف ساخته و چنانچه قرآن خبر ميدهد ميخواستند اين كارزار بتأخير بيفتد و بلكه از وقوع آن احتراز ميكردند.

«كَما أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنْ بَيْتِكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّ فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ لَكارِهُونَ يُجادِلُونَكَ فِي الْحَقِّ بَعْدَ ما تَبَيَّنَ كَأَنَّما يُساقُونَ إِلَى الْمَوْتِ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ‌ تا آنجا كه ميفرمايد وَ لا تَكُونُوا كَالَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بَطَراً وَ رِئاءَ النَّاسِ وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ اللَّهُ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ» اين آياتى كه اشاره بجنگ بدر دارند از آيه پنجم سوره انفال آغاز مى‌شود و همچنان آيات عديده ذكر شده تا به آيه و لا تكونوا كه آيه چهل و نهم است متصل ميگردد و از آنجا تا به آخر سوره راجع بهمين كارزار است و بالاخره در اين آيات با الفاظ مختلف اشاره به پيش‌آمد مذكور و احوال مردم شده خدا ميفرمايد همچنان كه پروردگار تو ترا براستى از خانه‌ات خارج كرد با آنكه گروهى از مؤمنان از حضور بجنگ كراهت داشتند و با تو در خصوص حق پس از آنكه حقيقت آن بر ايشان آشكار شده گفتگو ميكردند و چنان خائف بودند كه گويا مرگ را مى‌بينند و بجانب آن رانده ميشوند و از آنها نباشيد كه با خوشحالى و محض دلگرمى ديگران از خانه خود خارج شدند و مردم را از راه خدا منحرف ساختند و خدا از كارهاشان باخبر است.