ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ٥٤٦ - فصل ٢ در بيان فضائل آن حضرت

و بالا و پائين آن را با نظر دقيق خود بسنجد ميفهمد كه اين دستور حكيمانه و فرمان صاحب نظر دانا نميباشد.

اينك تو كه سرپرست اين گروه و پايه استوار اين دينى و نيز پدرت اساس اين آئين و ستون مستحكم اين شالوده بود پاسخ مرا چنانچه سزا ميدانى بيان فرما.

حضرت صادق ع فرمود همانا كسى را كه خداى متعال گمراه كرده و چشم دل او را نابينا نموده حق را ناچيز مى‌انگارد و از لغزشهاى خود بحضرت او پناهنده نميشود در نتيجه شيطان او را دوست ميدارد و همه با وى همراهى و همكارى ميكند و پروردگار بزرگ او را بخود واگذارده و به پرتگاههاى نيستى كه ديگر روى بازگشت ندارد مى‌اندازد و نابود مى‌كند.

و تو از آنجا كه اطلاعاتت اندك و از نعمت بندگى محروم هستى توجهى باين خانه محترم ندارى و بآن به نظر حقارت مينگرى با اينكه خداى منان اين خانه را وسيله عبادت و بندگى خود قرار داده تا بندگان خود را بدين وسيله آزمايش نمايد بهمين مناسبت مردم را به احترام و زيارت آن واداشته و آن را قبله نمازگزاران قرار داده بنا بر اين اگر كسى ميخواهد خدا از او خرسند باشد و از گناهانش درگذرد بايد از اين خانه احترام نمايد زيرا اين خانه بر شالوده كمال بنيان شده و عظمت و بزرگى خدا را دربردارد، خداى متعال اين خانه را دو هزار سال پيش از دحو الارض‌[١] آفريده بنا بر اين آن موجودى كه از هر نظر سزاوار بندگى است كه بايد از اوامر او اطاعت كرد و از نواهى او اجتناب نمود، خداى متعال است كه ارواح موجودات و صورتهاى ما سوا را آفريده.

ابن ابى العوجاء گفت با اين بيان كه فرمودى پاسخى دادى و سرانجام حواله بغايب كردى.

حضرت صادق ع فرمود از كجا ثابت كردى كه احاله بغايب نمودم و چگونه ممكن است خدا را غائب بدانيم با آنكه او همه جا با آفريدگان خود همراه و به اعمالشان متوجه و شاهد كارهاى آنها و از ريسمان گردن بدانها نزديكتر است چنانچه گفتارشان را ميشنود و از رازهاشان با خبر است و هيچ مكانى‌

[١] روز ٢٥ ذى قعده را دحو الارض گويند و اخبار حاكى است كه در آن روز خداى متعال زمين را از تحت خانه كعبه ظاهر كرد.