ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ٤٩٣ - باب ششم اين باب متعلق به امام پس از حسين ع است كه تاريخ ولادت و دلائل امامت و مدت عمر و خلافت و زمان وفات و سبب شهادت و محل دفن و فرزندان و مجملى از اخبار او را ذكر

گرديد صلوات اللَّه عليه.

امامت آن حضرت ع را از وجوهى ميتوان اثبات كرد.

يكى آنكه على بن الحسين ع پس از پدر بزرگوارش از همه مردم برتر و بالاتر بود زيرا هم داراى مقام علم بود و هم آخرين پايه عمل را حائز گرديده و چنانچه ادله عقلى حاكى است امامت بايد خاصه افضل باشد و مفضول بهره نخواهد داشت.

ديگر آنكه على بن الحسين شايسته‌تر به پدرش و احق بمقام او بوده زيرا هم داراى فضيلت بوده و هم از حيث نسب نزديكتر بآن جناب بوده و به دلالت آيه ذوى الارحام و قصه زكريا كسى كه اولويت به امام ماضى داشته باشد شايسته‌تر بمقام اوست تا كسى كه چنين نيست.

دليل ديگر در هر زمانى بحكم عقل لازمست امامى باشد تا امور مردم را بطور كلى اداره نمايد و چنانچه ميدانيم در عصر حضرت على بن الحسين ع هر كسى كه ادعاى امامت مى‌كرد چون نمى- توانست از عهده بيرون بيايد باطل بود و بطورى كه گفتيم هيچ زمانى خالى از امام نبوده امامت آن حضرت ثابت است.

وجه ديگر از راه خبر و نظر صحيح دقيق ثابت شده كه امامت منحصر به خاندان رسول اكرم است و هر گاه كسى امامت را براى محمد بن حنفيه ادعا كند فاسد و باطل است زيرا نصى بر امامت نامبرده نرسيده بنا بر اين ثابت مى‌شود كه امامت مخصوص على بن الحسين ع باشد زيرا از عترت پيغمبر ص مدعى بغير از محمد نبوده و او هم نظر به اينكه تصريحى بر امامتش نشده از موضوع امامت خارج است.

وجه ديگر به تصريح رسول خدا ص در حديث لوح، امامت ويژه آن حضرتست.