ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ٣٧١ - فصل - ١ دليل بر امامت

او از جانب خدا و حاكى از موقعيت او بود.

بارى رسول خدا ص هم پيش از اين تصريح بر امامت ايشان نموده كه حسنين دو امامند بنشينند يا برخيزند يعنى حكومت ظاهرى داشته باشند كه كسى حق آنها را ضايع نكند يا در خانه باشند و مخالفان بجايشان برقرار شوند.

و نيز امام مجتبى هم او را وصى خود قرار داد چنانچه على مرتضى هم فرزند خود امام حسن را وصى پس از خود تعيين كرد و رسول خدا ص على ع را بعد از خود بوصايت امامت مفتخر فرمود.

فصل- ١ دليل بر امامت‌

بطورى كه پيش از اين نوشتيم سمت پيشوائى حضرت ابا عبد اللَّه ع پس از رحلت برادر بزرگوارش بوصيت خود آن جناب و تصريح جد و پدرش ثابت و بر همه افراد لازم بوده كه از آن حضرت پيروى كنند هر چند خود آن جناب بر اثر تقيه و صلحى كه با معاويه داشت و بايد بدان وفا كند از ابراز امامت و دعوت به پيشوائى خود جلوگيرى مى‌فرمود چنانچه پيشوائى پدر والاگهرش پس از درگذشت پيغمبر اكرم و ثبوت امامتش با آنكه هيچ گونه اظهارى نمى‌كرد مسلم خاص و عام بود و مانند پيشوائى برادر ارجمندش كه در زمان سازش با معويه بسكوت برگزار كرد و از تصرف در امور خوددارى نمود و در حقيقت اين پدر بزرگوار و دو فرزند نامدارش برويه پيغمبر ص رفتار مى‌كردند در آن هنگام كه در شعب ابو طالب، محصور بود و بالاخره مخفيانه بجانب مدينه مهاجرت كرد.