ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ٢٢٢ - فصل - ٤ سخنى با بدعتگذاران

بسيارى برمى‌آيد كه اندك آن از بسيارش بهتر است و پيوسته در اين انديشه است تا خود را از اين آب گنديده سيراب سازد و چيزهاى نالايق و نامناسب بدست آورد.

بر مسند حكومت مى‌نشيند و ضمانت ميكند كه خرابكاريهاى ديگران را اصلاح كند و فكر نميكند ديگرى هم خواهد آمد كه احكام ناشايست او را نقض نمايد و اگر يكى از امور مبهمه براى او پيش‌آمد كرد براى رفع آن از آراء باطل خود استمداد ميجويد و رأى قطعى صادر ميكند.

و اين بينوا لباسهاى شبهه‌ناك نازكتر از تار عنكبوت را پوشيده و نميداند خطا كرده يا صواب و خيال نميكند علاوه بر رويه او رويه ديگرى هم وجود داشته باشد و اگر هنگامى چيزى را با چيزى مقايسه كند رأى خود را صحيح دانسته و آن را تكذيب نمى‌نمايد و اگر موضوعى بر او پوشيده بماند كتمان ميكند و در آن باره سخنى نميگويد زيرا ميداند كه جاهل است و به نقص و بيچارگى خود پى برده در عين حال باز اظهار نكرده تا ديگران از نادانى او باخبر نشوند.

آنگاه براى پيش بردن غرض خود در كارى كه اطلاعى ندارد اقدام ميكند و او در حقيقت در تاريكيهاى جهل و نادانى وارد مى‌شود و همه گونه شبهات را بدوش خويش ميكشد و برگها و خارهاى جهل و نفاق را از درخت بى‌ايمانى خود سر راه بيچارگان ميريزد و از آنچه نميداند پوزش نميخواهد و به سادگى تسليم دست علم و دانش نميشود و در اثبات مسائل دليلهاى دندان‌شكنى ندارد كه بتواند از اين راه حظى ببرد و بديگران هم بهره بدهد روايات را مانند باديكه برگهاى خشك را باطراف پراكنده ميسازد در محل و نامحل بكار ميبرد و چنان در اين رويه ميكوشد كه ارثها از او بگريه درمى‌آيند و خونها ناله ميزنند و فرج حرام را حلال و حلال را حرام ميسازد و بالاخره از آنچه ميگويد حيا نميكند و از كوتاهى و تقصير خود پشيمان نميشود.