ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ٦٢٥ - باب بيست و پنجم مناقب و دلائل و معجزات حضرت جواد

چون مردم مرخص شدند و مخصوصان و نزديكان باقى ماندند مأمون از حضرت ابو جعفر ع در- خواست كرد هر گاه صلاح بدانيد شقوق مزبوره در قتل صيد را توضيح فرمائيد تا ما هم اطلاع يافته بهره‌مند شويم.

حضرت ابو جعفر پذيرفته فرمود محرم هر گاه در حل بوده و صيدى را بكشد و آن صيد پرنده و بزرگ باشد بايد گوسفندى كفاره بدهد و اگر در حرم مرتكب قتل او شود بايد دو برابر جزا دهد و اگر جوجه‌اى را در حل بكشد بايد بره از شير گرفته كفاره بدهد و اگر همان را در حرم كشته باشد بايد يك بره و بهاء جوجه را بپردازد و اگر صيد وحشى مثلا گورخر وحشى باشد بايد يك گاو بدهد و اگر شتر مرغى صيد كند بايد شترى قربان كند و اگر آهو باشد گوسفندى كفاره بدهد پس اگر يكى از صيدهاى مزبور را در حرم بقتل بياورد جزا دو برابر خواهد شد و هر گاه محرم صيدى كرده و آن را در حال احرام حج مرتكب شده بايد در منى قربانى كند و اگر در حال احرام عمره باشد بايد در مكه قربانى نمايد و كفاره صيد نسبت بعالم و جاهل على السويه است و در حال عمد گناهكار است و در خطا و سهو گناهى نكرده و كفاره آزاد بر خودش است و بنده بر آقاى او و فرزند خورد سال كفاره ندارد و بايد سرپرست او كفاره او را بپردازد پشيمان عذاب آخرتى ندارد و اصراركننده بر صيد علاوه بر كفاره در آخرت هم معذبست.

مأمون از حضرت ابو جعفر تمجيد كرده و در حق او دعا نمود.

پس از اين عرضكرد هر گاه بخواهيد ممكن است همان طور كه يحيى از شما پرسش كرد از او سؤالى بفرمائيد.