ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ٤٩٦ - باب هفتم در بيان بخشى از اخبار و فضائل آن حضرت

و خاندانش روغن زيت و سركه و عجوه (نوعى از خرما) بود و جامه‌اش منحصر بكرباس بود و هر گاه آستين آن از دستش تجاوز ميكرد ما زاد آن را با مقراض ميچيد.

و بالاخره در ميان فرزندان و اهل بيت آن حضرت هيچ يك از نظر لباس و دانائى باندازه على بن الحسين ع نبودند. چنانچه روزى فرزند بزرگوارش حضرت ابو جعفر باقر ع بر او وارد شد و آن حضرت را از عبادت و بندگى بپايه ديد كه هيچ پارسائى بدان مقام نرسيده ملاحظه كرد كه رنگ صورت مباركش از بيدارخوابى زرد شده و ديدگانش از زيادى گريه ورم نموده و دماغ و پيشانيش پينه بسته و پاهايش از قيام براى نماز متورم شده.

حضرت باقر ع فرمود هنگامى كه اين حال را در پدر بزرگوارم مشاهده كردم نتوانستم از گريه خوددارى نمايم. پس از اندك انديشه بجانب من توجه كرده فرمود بخشى از صحيفه‌هائى كه عبادات على ع در آن نوشته شده بياور چون آنها را بحضور انور تقديم كردم پس از آنكه پاره از آن را قرائت كرد و عبادات خود را در برابر آنها ناچيز ديد دلتنگ شده صحيفه را بزمين گذارده فرمود چه كسى ميتواند پا بپاى على ع عبادت كند.

٥- عبد اللَّه قرشى گفته عادت على بن الحسين ع آن بود هر گاه وضو ميگرفت رنگ صورتش زرد ميشد، كسانش كه اين حال را در وى مشاهده ميكردند ميپرسيدند در اين وقت چه امرى براى شما اتفاق مى‌افتد كه اين گونه رنگ شما زرد ميگردد.

فرمود مگر نميدانيد هنگامى كه وضو ميگيرم خود را براى حضور در برابر چه شخصى آماده ميسازم.