ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ٣٦٩ - باب سوم امام حسين

بدارم خدا او را دوست ميدارد و كسى كه خدا او را محبوب بدارد به بهشت ميبرد و كسى كه آنها را دشمن بدارد من او را دشمن ميدارم و كسى كه مبغوض من باشد خدا او را مبغوض ميدارد و بجهنم ميبرد.

و ميفرمود حسنين دو شاخه ريحان دنياى منند.

ابن مسعود گفت رسول خدا ص مشغول نماز بود حسنين آمدند و بر پشت آن جناب قرار گرفتند چون رسول خدا ص مى‌خواست سر بردارد آنها را به آرامى مى‌گرفت و بر زمين مى‌گذارد و چون بسجده ميرفت باز آنها بر پشت حضرت قرار مى‌گرفتند و بالاخره چون از نماز فارغ ميشد يكى را بر زانوى راست و ديگرى را بر زانوى چپ مينشانيد و مى‌فرمود كسى كه مرا دوست ميدارد بايد اين دو يادگار مرا نيز دوست بدارد.

و اين دو فرزند در قضيه مباهله دو نفر حجت و دليل استوار پيمبر بودند و نيز پس از على ع دو حجت الهى بر مردم بوده كه دين و ملت اسلام را يارى نمايند.

حضرت صادق ع فرمود امام حسن ع به اصحابش مى‌فرمود خدا دو شهر در مشرق و مغرب آفريده و در آنها مردمى بسر ميبرند كه هيچ گاه اهتمام بنافرمانى خدا ننموده و سوگند بخدا در ميان آنها و در خود آنها حجت خدائى جز من و برادرم حسين ع نميباشد.

و مانند همين روايت از حضرت ابا عبد اللَّه ع نقل شده كه در واقعه كربلا به اصحاب پسر زياد